การก็ไม่เป็นไร หากตายไป…จะส่งผลกระทบเสียหายต่อเสด็จพ่อของข้าไม่ดีแน่”
“ค่ะ นายท่าน”
ถังจือแย้มยิ้ม
ตอนที่น่าหลานฮองเฮายังอยู่ นางเห็นบรรดาขุนนางฝ่ายบุ๊นพวกนี้ก็รู้สึกขัดตาอยู่แล้ว อันตรายทั้งหลายแหล่ก็ให้พวกนางแบกรับ คนชั่วพวกนี้ไม่มีความสามารถอะไรสักอย่าง ทำได้แค่หลับหูหลับตาชี้ไม้ชี้มืออยู่ด้านหลัง แล้วยังให้ฝ่าบาทรับสนมอื่นอีกหลายครั้ง
หากมิใช่เพราะฝ่าบาทมีรักมั่นคงต่อน่าหลานฮองเฮา แบกรับแรงกดดันทั้งหมดไว้ ป่านนี้องค์หญิงคงมีน้องชายน้องสาวออกมานับไม่ถ้วน
ตอนนี้ด้วยรับสั่งขององค์หญิง ใจของนางยินดีเป็นพิเศษ ในที่สุดก็สามารถนำเอาความคับแค้นในอดีตระบายออกมาให้หมดเสียที
“องค์หญิง ท่านคิดจะทำอะไร พวกเจ้าปล่อยข้า!” แขนสองข้างของถานหลินถูกยึดไว้ แล้วลากออกไปนอกท้องพระโรง เขายังหันหน้ากลับมา เอ่ยตะโกนด้วยความคับแค้น “ฝ่าบาท พระองค์จะปล่อยให้องค์หญิงทำเช่นนี้มิได้ กระหม่อมไม่มีความดีความชอบแต่ก็ทำงานอย่างหนัก พระองค์จะทำเช่นนี้กับกระหม่อมมิได้!”
ขุนนางฝ่ายบุ๊น อยู่ในท้องพระโรงจนเคยชินเสียนิสัย ถึงจะมีพละกำลังความสามารถอยู่บ้าง แต่ก็เพราะไม่ได้ฝึกฝนมาเป็นเวลานานหลายปีจึงได้กลายเป็นอ่อนแอเหลือกำลัง จะทนต่อแรงปะทะได้อย่างไร?
วิธีการของพวกคนกองทัพเลือดเหล็กเขารู้ดี แม้ไม่ตายแต่ก็ต้องทำให้เขาเจ็บปวดไปอีกหลายเดือน
เฟิงหรูชิงไม่แม้แต่จะมองถานหลิน สายตาเหล่มองขุนนางคนอื่นๆ ในท้องพระโรง
“เมื่อครู่
