ถึงหูของเขาทำให้เขาตัวสั่น“เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ”ก่อนหน้านี้ไม่นาน เจาหยางได้สูตรอาหารบำรุงสุขภาพมาสูตรหนึ่งซึ่งใช้รักษารอยแผลเป็นได้ ที่เขามาวันนี้ก็เพื่อพูดเรื่องนี้! เขาต้องการไปจวนแม่ทัพกับฉินเฟยหยางเพื่อบอกสูตรนี้แก่น่าหลานฉางเฉียน ดังนั้น เรื่องอาหารบำรุงสุขภาพ จึงไม่ใช่เรื่องที่ฉินซวินไม่รู้จัก“อย่างนี้นี่เอง” ฉินเฟยหยางยิ้ม “องค์หญิงไม่ใช่คนเลวร้ายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว คงไม่มีทางคิดทำร้ายผิ่นเหยา อีกอย่างยังมีฉินอี๋อยู่เป็นเพื่อนผิ่นเหยา จึงไม่ต้องกังวลเกินไป ซวินเอ๋อร์ ครั้งนี้เจ้าบุ่มบามเกินไป เลยเผลอทำร้ายคุณชายเจาเข้า”ฉินซวิน “…”องค์หญิงอันธพาลนั่น…กลายเป็นคนดีแล้ว? เขาไม่อยากจะเชื่อ?“ท่านพ่อ…ทำไมท่านถึงเชื่อใจองค์หญิงเช่นนี้” แววตาของฉินซวินมองไปที่ฉินเฟยหยางด้วยความสงสัยฉินเฟยหยางยิ้ม “เจ้าจำเรื่องที่ข้าดื่มเหล้าวิเศษที่จวนแม่ทัพได้ไหม เหล้านั่น…เป็นเหล้าที่องค์หญิงมอบให้ท่านแม่ทัพเฒ่า! ถ้าตอนแรกองค์หญิงแค่บังเอิญซื้อเหล้านี้มาได้ แต่ท่านแม่ทัพเฒ่าบอกว่ามูลค่าของเหล้านั้นมหาศาลมาก แต่นางก็เอามาให้เขาโดยไม่คิดเสียดาย”“เจ้าคิดว่า…ถ้าเป็นองค์หญิงคนเดิม จะเอาของมีค่าแบบนี้มามอบให้คนสกุลน่าหลานหรือไม่ เกรงว่านางจะเอาไปให้หรงกุ้ยเฟยเสียมิว่า” สีหน้าของฉินเฟยหยางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่เมื่อคิดถึงความวู่วามของฉินซวิน สีหน้าเขาก็บูดบึ้ง “อีกอย่าง เจ้าต้องขอโทษคุณชายเจาซะ”………………
