ี่จะดื่มมัน เลยยังไม่เคยเปิดดื่มจนบัดนี้ วันนี้เฟิงหรูชิงย้ำอีกครั้ง เขาเลยต้องเอาออกมาชิมสักหน่อย ผ่านไปครู่หนึ่ง ขันทีถือถาดที่ข้างบนมีเหล้าอยู่หนึ่งจอกเดินเข้ามาอย่างช้าๆ เฟิงเทียนอวี้ยกจอกหยกบรรจุเหล้าขึ้นเตรียมกระดก
เหล้ายังไม่เข้าปาก กลิ่นหอมของเหล้าก็เตะจมูก ทำให้เฟิงเทียนอวี้รู้สึกตะลึง
“เหล้านี่…”
พลังวิเศษของเหล้านี่เข้มข้นเหลือเกิน แตกต่างจากเหล้าธรรมดาทั่วไป!
“หลินกงกง นี่เป็นเหล้าไหที่องค์หญิงเอามาถวายข้าจริงหรือ”
“ทูลฝ่าบาท เป็นเหล้าไหที่องค์หญิงนำมาถวายฝ่าบาทแน่นอน พ่ะย่ะค่ะ!”
ขันที สะบัดแส้แล้วกราบทูลด้วยท่าทีนอบน้อม
เฟิงเทียนอวี้สีหน้าจริงจังเขาจิบเหล้าดีที่อยู่ในจอกทันใดนั้น ไออุ่นๆ ก็ห่อหุ้มกายของเขาไว้ ทำให้เขาอดที่จะพูดส่งเสียงออกมาไม่ได้
เหล้าวิเศษช่วยบำรุงร่างกายและยังช่วยรักษาโรค แต่ว่ามันไม่อาจรักษาได้ทุกโรค แม้จะเป็นเช่นนั้น เฟิงเทียนอวี้ก็รู้สึกตัวเบากว่าแต่ก่อนมาก
“เหล้าดี เหล้านี่ช่างดีเหลือเกิน ฮ่าๆ ! ใครก็ได้ไปรินมาให้ข้าอีกจอก!”
ตั้งแต่ฮองเฮาสิ้นพระชนม์ไป ร่างกายจิตใจของเขาก็ทรุดโทรมลง นับจนถึงบัดนี้เป็นเวลานานเหลือเกินที่เขาไม่เคยรู้สึกเบาสบายแบบนี้
เหล้าจอกนี้ดีเหลือเกิน
หลินกงกงน้อยนักที่จะได้เห็นเฟิงเทียนอวี้ชอบอกชอบใจเหล้าขนาดนี้ เขารู้สึกดีใจและเอ่ยถามไปว่า “ฝ่าบาททรงโปรดเหล้านี้มาก มิทราบว่ามีพระประสงค์ให้กระหม่อมไปกวาดซื้อเหล้าชนิดนี้มาให้หมด
