หรือไม่ พ่ะย่ะค่ะ”
เฟิงเทียนอวี้ยิ้ม “เหล้าดีแบบนี้ แค่มีเงินจะหาซื้อได้อย่างนั้นหรือ”
“แล้วองค์หญิง…” หลินกงกงอึ้ง
ถ้าไม่ใช่เหล้าที่ซื้อได้ด้วยเงิน แล้วองค์หญิงเอาเหล้ามาจากไหนกัน
“ไม่ว่าชิงเอ๋อร์ได้มันมาด้วยวิธีการอะไร ข้าจะไม่ถามให้มากความ แต่ละคนล้วนมีความลับ จะขุดคุ้ยไปทำไมกัน ใครก็ได้ไปเชิญแม่ทัพเฒ่ามา วันนี้ข้าจะดื่มกับแม่ทัพเฒ่าให้หนำใจ ฮ่าๆ !”
เฟิงเทียนอวี้หัวเราะพอใจ เหล้าดีเช่นนี้ ดื่มคนเดียวจะสนุกได้อย่างไร ต้องมีคนร่วมดื่มถึงจะเพลิดเพลิน
“รับด้วยเกล้า”
หลินกงกงรับพระบัญชาแล้วถอยออกไป
เมื่อเขาออกมาจากห้องทรงพระอักษร ก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะมีความสุขของเฟิงเทียนอวี้ ตั้งแต่ฮองเฮาสิ้นพระชนม์ เขาก็ไม่เคยหัวเราะแบบนี้อีกเลย
หลินกงกงส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ
มีคนที่รักแต่ไม่อาจอยู่เคียงกันไปชั่วชีวิต สำหรับคนที่ยังหายใจอยู่ มันทุกข์ทรมานแค่ไหน ถ้าไม่ได้ทำเพื่อองค์หญิง เห็นทีฝ่าบาทคงตามน่าหลานฮองเฮาไปนานแล้ว คงจะไม่…ฝืนสังขารทนทรมานตัวเองแบบนี้
…
ประตูจวนสกุลฉิน
เฟิงหรูชิงจูงมือน้อยๆ ของไต้เอ๋อร์มายืนอยู่ที่หน้าประตู
ยามเฝ้าประตูสองนายเห็นเฟิงหรูชิงเข้ามาใกล้ สีหน้าไม่สู้ดีพวกเขาตัวสั่นจนพูดอะไรไม่ออก
“องค์…องค์หญิง พ่ะย่ะค่ะ?”
เฟิงหรูชิงยิ้ม “ข้าได้ยินว่าป้าสะใภ้ข้ามาที่บ้านสกุลฉิน ข้าเลยตั้งใจมารับนางกลับไป ช่วยไปแจ้งให้ข้าหน่อยได้หรือไม่”
“ได้พ่ะย่ะค่ะ”
ยามตอบรับแบบงุนงง เขากลับ
