สึกว่าตนไม่ควรจ้องมองเฟิงหรูชิงอย่างนั้น ไม่รู้ว่ามันจะทำให้ซวงเอ๋อร์เสียใจแค่ไหน
“ซวงเอ๋อร์ เจ้าอย่าคิดมาก ข้าแค่ตกใจ…ที่นางเปลี่ยนไปเท่านั้น”
ถานซวงซวงหัวเราะ “อวี้เฉิน ข้าจะไม่เชื่อใจท่านได้อย่างไร ข้าก็แค่ดีใจเพราะเห็นนางปลอดภัยกลับมาเท่านั้น ความจริง…นางเปลี่ยนไปก็เป็นเรื่องดี ข้าจะทำตามสัญญาที่ยอมให้เจ้าแบ่งความรักไปให้นางบ้าง ข้าจะไม่ทำตัวเป็นองค์หญิงคิดแต่จะเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว”
ถ้าเป็นเมื่อก่อนถานซวงซวงพูดแบบนี้ เขาต้องรีบปฏิเสธเพื่อปลอบประโลมใจหญิงที่เขารัก
ครั้งนี้ หลิ่วอวี้เฉินไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร
ถานซวงซวงกำมือแน่นขึ้น นางปวดใจจนสลัดความคิดไม่ได้
หลิ่วอวี้เฉินสนใจในตัวนางผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ไม่ ไม่ได้ นางไม่ยอมให้ใครมาแย่งเขาไปทั้งนั้น ไม่ยอมเด็ดขาด !
…
ตั้งแต่รู้ว่าเฟิงหรูชิงหายตัวไป จวนแม่ทัพก็อลหม่านไปหมด
น่าหลานจิ้งพาคนออกตามหานางที่เขาสัตว์วิเศษด้วยตัวเอง ส่วนแม่ทัพเฒ่าอายุมากแล้ว เกือบเป็นลมหมดสติไปเพราะความกังวลใจ ทำให้น่าหลานฉางเฉียนตกใจจนไม่กล้าอยู่ห่างพ่อแม้เพียงก้าวเดียว เขาจึงอยู่ที่จวนคอยดูแลแม่ทัพเฒ่า
แต่คิดไม่ถึงว่า ปัญหาจะมาพร้อมๆ กันแบบนี้ น่าหลานไต้เอ๋อร์คุณหนูแห่งจวนแม่ทัพก็หายตัวไปด้วย!
คราวนี้ ถ้าไม่ได้น่าหลานฉางเฉียนรีบไปเอาเหล้าวิเศษมาให้แม่ทัพเฒ่าดื่ม เกรงว่าแม่ทัพเฒ่าคงจะเป็นลมหมดสติไปแล้ว
แต่ว่า…ในขณะที่จวนแม่ทัพกำลังอลหม่
