้งาน เดิมคิดว่าไปเช้าเย็นกลับคงไม่สร้างความโกลาหล ใครเลยจะรู้ว่าสุดท้ายจะทำให้บรรดาญาติต้องเป็นห่วง
เรื่องนี้นางทำผิดไปจริงๆ
เมื่อได้เห็นหน้าของหญิงสาว สิ่งที่ผู้เฒ่าน่าหลานคิดจะพูดกลับกลายเป็นน้ำตาที่รื้นออกมา เขาปาดน้ำตาแล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “กลับมาก็ดีแล้ว เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว”
ไม่ไกลออกไป น่าหลานฉางเฉียนกำลังเร่งฝีเท้าตามมา เดิมเขาคิดไว้ว่าจะสั่งสอนเฟิงหรูชิงสักหน่อย แต่ทันทีที่เห็นพวกสัตว์วิเศษที่ยืนเรียงหน้าอยู่เต็มสวน เขาก็อึ้งไป
“องค์หญิง นี่ท่านไปแย่งจากโรงค้าสัตว์มาหรือ”
เฟิงหรูชิงสีหน้าเซ็ง ในสายตาของลุง นางเป็นคนเลวขนาดนั้นเชียวหรือเรื่องพรรค์นี้ นางจะทำได้อย่างไร
“อู๊วๆ”
หมาป่าสีขาวเห่าด้วยความไม่พอใจ เห็นๆ อยู่ว่าเป็นผลงานของมัน ไปเกี่ยวอะไรกับพวกโรงค้าสัตว์นั่นคนพวกนั้นจับมันมาก็มากพอแล้ว ยังจะคิดแย่งผลงานอันแสนเหน็ดเหนื่อยของมันไป ต้องเป็นเพราะคนพวกนั้นอยากได้ผลเทียนหลิงกั่วแน่ๆ เลยอยากจะแย่งผลงานมันไป มันไม่มีทางปล่อยคนเลวพวกนั้นไปแน่!
ตอนนี้หมาป่าสีขาวโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่น่าหลานฉางเฉียนกลับคิคไม่ถึงว่าเขาเพียงพูดสนุกปากไปจะทำให้หมาป่าสีขาวรู้สึกชิงชังโรงค้าสัตว์ได้อย่างนั้น! เป็นความชิงชังของการถูกแย่งของกิน ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้!
“หุบปากซะ!”
ผู้เฒ่าน่าหลานหันไปจ้องหน้าน่าหลานฉางเฉียน “หลานสาวข้าเป็นอย่างนั้นที่ไหน”
“…”
น่าหลานฉางเฉียนไม่พูดอะไร
ถ้าเป็นเฟิงหร
