ยับยั้งอาการคลุ้มคลั่งจากการเมาเหล้าขององค์หญิงสำคัญที่สุด” ถังจือประคองกายของเฟิงหรูชิงเอาไว้ สีหน้าของนางดูแย่มาก “ต่อไปอย่าให้นางดื่มเหล้าอีกเด็ดขาด แม้หยดเดียวก็ไม่ได้ อ้อ เจ้ามาช่วยข้าหน่อย องค์หญิง…ตัวหนักเหลือเกิน”
“อ้อ ได้สิ”
หลิงอวิ้นรีบเดินเข้าไป เพื่อช่วยถังจือประคองตัวเฟิงหรูชิงไว้ พวกนางค่อยๆ เดินไปที่เตียง แล้ววางตัวเฟิงหรูชิงลงบนเตียง
ถังจือปาดเหงื่อแล้วหันไปมองหลิวลี่ “พอนางตื่นขึ้นมา พวกเจ้าอย่าพูดเรื่องนี้อีกนะ”
โชคยังดีที่คนที่องค์หญิงเสียมารยาทด้วยเป็นสาวใช้ทั้งสอง ถ้าเป็นผู้ชายล่ะก็…เกรงว่าชื่อเสียงขององค์หญิงคงพินาศย่อยยับ
ดูท่าต่อไปต้องห้ามไม่ให้นางดื่มเหล้าอีก
หลิวลี่พยักหน้าน้ำตาคลอ องค์หญิงรักษาความบริสุทธิ์ของตัวเองไว้ได้ แต่…แต่ความบริสุทธิ์ของนางกับชิงหลิงกลับโดนองค์หญิงย่ำยีเสียแล้ว
ฟ้าเริ่มมืด ถังจือกำชับสาวใช้สักพักก็พาหลิงอวิ้นออกจากจวน
…
ค่ำคืนราตรีฉาย
สายลมพัดเอื่อย มุ้งผ้าพลิ้วไหว
หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นช้าๆ
นางคลึงขมับที่ปวดตุบๆ แววตางุนงงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“นี่ข้าอยู่…ที่จวนใช่ไหม?”
เฟิงหรูชิงจำได้ลางๆ เดิมทีนางคิดจะดื่มกับพวกทหารทัพเลือดเหล็กให้หนำใจ คิดไม่ถึงว่าดื่มไปเพียงชามเดียวก็หงายหลังเสียแล้ว แถมชามนั้นยังเป็นเหล้าผสมน้ำเสียด้วย!
เมื่อตื่นขึ้นมา ก็กลับมาอยู่ที่จวนองค์หญิงแล้ว
นางสีหน้าเซ็ง
“นี่มันน่าขายหน้าเหลือเกิน คิดไม่ถ
