ลิวลี่ไม่ตอบนางจะพูดได้อย่างไรหรือจะให้นางพูดไปว่าเมื่อหลายชั่วยามก่อน เฟิงหรูชิงควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉีกเสื้อผ้านางจนขาด? แถมยังขืนใจลวนลามพวกนาง? เรื่องนี้มันพูดยากเหลือเกิน นางพูดออกมาไม่ได้อีกอย่าง พูดไปแล้วจะมีประโยชน์อะไรหรือว่าจะเรียกร้องให้องค์หญิงรับผิดชอบตัวพวกนาง คิดแล้ว ฝ่าบาทคงจะประหารพวกนางเสียไม่ว่า“องค์หญิง วันนี้เจ้าหมาป่าสีขาวทำให้บ่าวกับชิงหลิงตกใจเท่านั้นเองเพคะ ตอนนี้ยังไม่หายตกใจ”“เจ้าหมาป่ากล้ารังแกคนของข้าหรือ” นัยน์ตาเฟิงหรูชิงมีประกายน่ากลัว นางโมโห “ให้มันอดกินผลเทียนหลิงกั่วสักสองสามวัน ต้องสั่งสอนมันสักหน่อย”เมื่อพูดจบ เฟิงหรูชิงก็ตบไหล่หลิวลี่เบาๆ“นี่ก็ดึกแล้ว พวกเจ้ารีบไปพักผ่อนเถอะ ไม่ต้องกวาดสวนแล้ว”เพราะนางไม่ได้หาสาวใช้มาเพิ่ม การทำความสะอาดสวนจึงเป็นหน้าที่ของสาวใช้สองคนนี้ ช่วงที่ผ่านมาพวกนางทำงานเหน็ดเหนื่อย ดูท่าเฟิงหรูชิงคงต้องหาสัตว์วิเศษมาเพิ่ม…บนเขาท้ายจวน หมาป่าสีขาวกำลังนอนอยู่ จู่ๆ รู้สึกคันที่จมูก จึงจามออกมา มันใช้อุ้งเท้าปัดจมูก ตอนนี้หมาป่าสีขาวรู้สึกว่ามีคนกำลังคิดถึงมันอยู่มันไม่คิดอะไรมาก นอนพลิกไปมาแล้วหลับในสวนยาต่อไป ขาหน้าของมันกอดต้นเทียนหลิ่งกั่วไว้แน่น ที่มุมปากมีปรากฏรอยยิ้มน่าพอใจ…วันต่อมาแสงแดดกำลังพอเหมาะหมาป่าสีขาวพลิกตัวไปมา ขณะที่มันตั้งใจจะตื่นขึ้น ทันใดนั้นใบหน้าใหญ่ๆ โผล่มาอยู่ตรงหน้าของมัน ใบหน้านั้นยิ้มมองมันอยู่
