งนางช่างแสนสดใส แต่มันทำให้ชิงหลิงตกใจกรีดร้องออกมา แล้วกลับหลังวิ่งหนีไป
ขณะนั้น เฟิงหรูชิงสีหน้าประหลาดใจ
ทำไมนางเจอเฟิงหรูชิงแล้วต้องหนีด้วย นางน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ!
ขณะที่นางกำลังงุนงงสงสัย จู่ๆ หลิวลี่ก็ปรากฏขึ้นในลานสายตาของนาง นางตะโกนเรียกด้วยความดีใจ “หลิวลี่ พวกเจ้า…”
เพ้ง!
หลิวลี่ตกใจ ถ้วยน้ำในมือตกลงบนพื้น นางเงยหน้าขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลน เม้มปากซีดๆ “องค์…องค์หญิง ท่านตื่นแล้วหรือ”
“หลิวลี่ เกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมข้ารู้สึกว่าพวกเจ้ากำลังกลัวข้า”
“…” หลิวลี่ไม่ตอบ
นางจะพูดได้อย่างไรหรือจะให้นางพูดไปว่าเมื่อหลายชั่วยามก่อน เฟิงหรูชิงควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉีกเสื้อผ้านางจนขาด? แถมยังขืนใจลวนลามพวกนาง? เรื่องนี้มันพูดยากเหลือเกิน นางพูดออกมาไม่ได้
อีกอย่าง พูดไปแล้วจะมีประโยชน์อะไรหรือว่าจะเรียกร้องให้องค์หญิงรับผิดชอบตัวพวกนาง คิดแล้ว ฝ่าบาทคงจะประหารพวกนางเสียไม่ว่า
“องค์หญิง วันนี้เจ้าหมาป่าสีขาวทำให้บ่าวกับชิงหลิงตกใจเท่านั้นเองเพคะ ตอนนี้ยังไม่หายตกใจ”
“เจ้าหมาป่ากล้ารังแกคนของข้าหรือ” นัยน์ตาเฟิงหรูชิงมีประกายน่ากลัว นางโมโห “ให้มันอดกินผลเทียนหลิงกั่วสักสองสามวัน ต้องสั่งสอนมันสักหน่อย”
เมื่อพูดจบ เฟิงหรูชิงก็ตบไหล่หลิวลี่เบาๆ
“นี่ก็ดึกแล้ว พวกเจ้ารีบไปพักผ่อนเถอะ ไม่ต้องกวาดสวนแล้ว”
เพราะนางไม่ได้หาสาวใช้มาเพิ่ม การทำความสะอาดสวนจึงเป็นหน้าที่ของสาวใช้สองคนนี้ ช่วงที
