่ผ่านมาพวกนางทำงานเหน็ดเหนื่อย ดูท่าเฟิงหรูชิงคงต้องหาสัตว์วิเศษมาเพิ่ม
…
บนเขาท้ายจวน หมาป่าสีขาวกำลังนอนอยู่ จู่ๆ รู้สึกคันที่จมูก จึงจามออกมา มันใช้อุ้งเท้าปัดจมูก ตอนนี้หมาป่าสีขาวรู้สึกว่ามีคนกำลังคิดถึงมันอยู่
มันไม่คิดอะไรมาก นอนพลิกไปมาแล้วหลับในสวนยาต่อไป ขาหน้าของมันกอดต้นเทียนหลิ่งกั่วไว้แน่น ที่มุมปากมีปรากฏรอยยิ้มน่าพอใจ
…
วันต่อมา
แสงแดดกำลังพอเหมาะ
หมาป่าสีขาวพลิกตัวไปมา ขณะที่มันตั้งใจจะตื่นขึ้น ทันใดนั้นใบหน้าใหญ่ๆ โผล่มาอยู่ตรงหน้าของมัน ใบหน้านั้นยิ้มมองมันอยู่ หมาป่าสีขาวตกใจจนหัวใจแทบวาย มันรีบลุกขึ้นมา
อุ้งเท้าของมันลูบอกซ้ำไปซ้ำมา มันหายใจแฮ่กๆ
หมาป่าหัวใจจะวาย มันตกใจแทบแย่ มนุษย์คนนี้โผล่มาแต่เช้าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ
“เจ้าหมาป่า ได้ยินว่าเจ้ารังแกสาวใช้ของข้า?” เฟิงหรูชิงยืนกอดอก นางก้มหน้ามองหมาป่าสีขาว รอยยิ้มที่สดใสราวแสงตะวัน ทำให้หมาป่าสีขาวขนลุกไปทั้งตัว
มันร้องอิ๋งๆ แววตาจ๋อยๆ
รังแกคน ใครจะไปกล้า? แถมยังเป็นสาวใช้ของผู้หญิงคนนั้นอีก!
“เห็นแก่ที่เจ้ายอมรับสารภาพ ข้าจะงดผลเทียนหลิงกั่วเจ้าแค่สามวัน”
“…”
หมาป่าสีขาวอึ้ง มันรับสารภาพหรือ มันรับสารภาพตั้งแต่เมื่อไร
มนุษย์ชั่วร้ายคนนี้ ถือว่ามันพูดภาษาคนไม่ได้! เลยกล้าใส่ร้ายมัน!
หมาป่าสีขาวยิ่งคิดยิ่งโมโห มันโกรธเสียขนชูชัน พวกสัตว์วิเศษที่อยู่รอบๆ ตกใจจนต้องวิ่งออกมาดู และล้อมเฟิงห
