เหล่าขุนนางใหญ่ที่เคยภักดีกับน่าหลานฮองเฮาล้วนผิดหวังกับเฟิงหรูชิง แม้แต่คนของจวนแม่ทัพก็ไม่อยากพบนางอีกตลอดชีวิต หากเฟิงหรูชิงต้องเสียพวกนางไปอีก ต่อไป โลกของเฟิงหรูชิงคงจะเหลือเพียงเฟิงเทียนอวี้เพียงคนเดียวเท่านั้น
คนพวกนั้น ชาตินี้ไม่มีทางอภัยให้นางหรอก!
หลิวหรงหัวเราะเยาะอยู่ในใจ รอให้ถึงเวลานั้น เฟิงหรูชิงคงร้องไห้กลับมาหานาง ตอนนั้น นางจะต้องสั่งสอนเฟิงหรูชิงให้เข็ดหลาบ!
ความจริงแล้ว ตั้งแต่หลิวหรงได้ป้ายเลือดเหล็กมา นางก็อยากบัญชาการทัพเลือดเหล็ก แต่พวกกระด้างกระเดื่องในทัพเลือดเหล็กล้วนไม่ฟังคำสั่งนาง ดังนั้นป้ายเลือดเหล็กในมือนางก็เป็นเพียงแค่ป้ายธรรมดาๆ ใช้การอะไรไม่ได้
แต่ต่อให้เป็นแบบนั้น การให้นางหยิบป้ายเลือดเหล็กมาคืนก็เป็นอะไรที่ฝืนใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้โอกาสยังไม่เป็นใจนัก นางไม่อยากงัดกับเฟิงหรูชิงซึ่งๆ หน้าจึงทำได้เพียงหยิบป้ายออกมาแล้วส่งให้เฟิงหรูชิงด้วยความเจ็บใจ
เมื่อป้ายเลือดเหล็กกลับมาอยู่ในมืออีกครั้ง เฟิงหรูชิงใจเต้นอย่างควบคุมไม่อยู่ นางกำมันไว้แน่น นัยน์ตาแฝงไว้ซึ่งความเด็ดเดี่ยว
บางทีทางที่นางต้องเดินยังอีกไกลแสนไกล แต่อย่างน้อยตอนนี้นางได้ป้ายเลือดเหล็กกลับคืนมาแล้ว ถือว่ามีคำตอบให้กับคนทั้งใต้หล้า!
“ชิงเอ๋อร์ ข้านึกได้อีกเรื่องหนึ่ง” หลิวหรงนัยน์ตาไม่สบอารมณ์
“ได้ยินว่า ช่วงก่อนหน้านี้เจ้าไปป่าไผ่ทิศใต้มา”
