อาจเป็นเพราะเฟิงหรูชิงได้ป้ายเลือดเหล็กคืนเลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ นางยิ้มแล้วพูดว่า “พูดถึงเรื่องนี้ ข้าต้องคิดบัญชีกับเจ้า เจ้าเคยหลอกข้าว่ากั๋วซือเป็นคนโหดเ**้ยมอำมหิต ทำให้ข้าไม่กล้ามองดูเขา คิดไม่ถึงว่ากั๋วซือจะรูปงามถึงเพียงนี้ ถ้าได้เจอกับเขาเร็วหน่อย มีหรือที่ข้าจะสนใจหลิ่วอวี้เฉิน”
หลิวหรงหน้านิ่งไป สุดท้ายเด็กนี่ก็สนใจกั๋วซือจริงๆ ด้วย
ไม่ได้! กั๋วซือต้องเป็นของซวงเอ๋อร์คนเดียวเท่านั้น ผู้หญิงคนอื่น เป็นได้แค่ตัวประกอบฉากให้ซวงเอ๋อร์อย่างเดียว
“ชิงเอ๋อร์ เจ้าเข้าใจข้าผิดอีกแล้ว” หลิวหรงพูดด้วยรอยยิ้มเล็กๆ “เจ้าไม่รู้หรอกว่ากั๋วซือชอบซวงเอ๋อร์มากแค่ไหน ในใจของเขามีซวงเอ๋อร์เพียงคนเดียว ข้าเกรงว่าเจ้าจะหลงใหลในตัวกั๋วซือแล้วต้องเสียใจ ก็เลยต้องพูดแบบนั้นออกไป”
เฟิงหรูชิงยักคิ้วยียวนเพราะรู้สึกตลก “งั้นทำไมข้าได้ยินว่า เฟิงหรูซวงไปเกาะแกะกั๋วซือ สุดท้ายโดนงูเขียวที่เขาเลี้ยงไว้ฉกแถมยังถูกโยนออกมา”
สีหน้าของหลิวหรงดูแย่กว่าเดิม เกือบจะยิ้มไม่ออก แต่ด้วยนางเป็นคนใจแข็ง ครู่เดียวก็กู้อาการกลับมาได้
