“ชิงเอ๋อร์ ข้าอยากให้เจ้าตามข้าไปที่บ้านสกุลหลิวสักครั้ง ไปขอโทษอวี่เอ๋อร์ เรื่องนี้จะได้จบกัน อวี๋เอ๋อร์เป็นเด็กดีมาตลอด ถ้าเจ้าไม่ทำแบบนี้กับเขา เขาคงไม่มาฟัองข้า” หลิวหรงพูดเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลดุจสายน้ำ
เฟิงหรูชิงลุกยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว นางยิ้มแสยะ “ข้าเป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้นหลิวอวิ๋น เจ้าจะให้ข้าไปขอโทษหลานชายของขุนนางอย่างนั้นหรือ”
หลิวหรงหน้าเจื่อน นางรีบอธิบาย “ชิงเอ๋อร์ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เพราะเรื่องนี้เจ้าทำผิด ข้าแค่ไม่อยากเห็นเจ้าทำสิ่งที่ผิดเท่านั้นเอง ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป จะเป็นผลเสียต่อเกียรติของราชวงศ์”
ความหมายที่แท้จริง ข้าให้เจ้าไปขอโทษ ก็เพื่อตัวเจ้ากับแคว้นหลิวอวิ๋น หาใช่ประโยชน์ของข้า ถ้าเจ้าไม่ไป ก็เท่ากับเจ้าไม่เห็นเกียรติของราชวงศ์อยู่ในสายตา
เฟิงหรูชิงหยีตา สังเกตดูหลิวหรงจากหัวจรดเท้าซ้ำไปซ้ำมา
ทันใดนั้น นางก็ยิ้มน้อยๆ ออกมา
“หรงกุ้ยเฟย ข้าเฟิงหรูชิงในตอนนี้ยังเหลือชื่อเสียงดีๆ อะไรอีก? อีกอย่าง เจ้าคิดว่าเรื่องนี้ข้าเป็นคนผิด ได้! ตอนนี้การว่าราชกิจช่วงเช้ายังไม่เสร็จสิ้น พวกเราไปหาเสด็จพ่อที่ท้องพระโรง ให้พวกขุนนางช่วยตัดสิน! ว่าหลานชายสกุลหลิวของเจ้าผิด หรือเป็นข้าที่ผิดกันแน่!”
น้ำเสียงของเฟิงหรูชิงดูจริงจังและน่าเกรงขาม ทำให้หลิวหรงมีท่าทีกระวนกระวาย
