นางกำมือแน่น ยิ้มปลอมๆ แล้วพูดต่อไปว่า “ชิงเอ๋อร์ เจ้าตีอวี่เอ๋อร์หรือ”
เฟิงหรูชิงเดินเข้าด้านในตำหนักอย่างช้าๆ นั่งลงบนเก้าอี้แล้วพูดว่า “เจ้ามาหาข้าเพราะเรื่องอวี่เอ๋อร์อย่างนั้นหรือ ข้านึกว่าเจ้าจะคิดได้แล้วเอาป้ายเลือดเหล็กมาคืนข้า”
หลิวหรงตกใจเล็กน้อย
ก่อนนี้ที่นางได้ยินซวงเอ๋อร์พูดว่าเด็กนี่จะเอาป้ายเลือดเหล็กกลับไป! นางยังไม่เชื่อ คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะเป็นเรื่องจริง
“ชิงเอ๋อร์” หลิวหรงยิ้มเจื่อนๆ ในใจรู้สึกโกรธแค้น “ข้าปฏิบัติกับเจ้าอย่างเช่นลูกสาวแท้ๆ แม้แต่ซวงเอ๋อร์ยังสู้ไม่ได้ ไม่รู้ใครที่พูดยั่วยุเจ้าให้เรารู้สึกห่างเหินกัน ป้ายเลือดเหล็กข้าช่วยเก็บไว้ให้เจ้า เพื่อไม่ให้ใครมาหลอกเอาไป เพราะเจ้าอายุยังน้อย”
เฟิงหรูชิงท่าทีไม่รีบร้อน “คนที่เจ้าบอกว่าจะหลอกเอาป้ายเลือดเหล็กจากข้า คือคนของจวนแม่ทัพใช่หรือไม่”
“ชิงเอ๋อร์ เจ้าจงจำไว้ ในโลกนี้มีข้าคนเดียวที่จริงใจกับเจ้า คนอื่นก็แค่คิดหลอกใช้เจ้าเท่านั้น” หลิวหรงถอนหายใจ “อีกอย่าง เจ้าลืมแล้วหรือว่าตอนนั้นที่เจ้าถูกลอบฆ่า ซวงเอ๋อร์เป็นคนรับกระบี่แทนเจ้า เจ้าเลยรอดมาได้ ข้าไม่คิดเลยว่าตอนนี้เจ้าจะกลายเป็นคนจิตใจโหดเ**้ยมแบบนี้”
ในดวงตาอันงดงามของหลิวหรง เต็มไปด้วยความผิดหวัง เป็นความผิดหวังแบบคนเป็นแม่ที่มีต่อลูกที่ทำความผิด รู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก
