แต่ตอนนี้องค์หญิงเปลี่ยนไปแล้ว ไม่เย็นชาไร้เยื่อใยเหมือนแต่ก่อน ดังนั้น แม้นางจะบอกเรื่องนี้กับองค์หญิง องค์หญิงคงไม่ไปรังแกคนที่จวนแม่ทัพเหมือนแต่ก่อน
“คุณชายแห่งจวนแม่ทัพ….ญาติผู้พี่ขององค์หญิง น่าหลานจิ้งได้หมั่นหมายกับองค์หญิงจื่อเยียนแห่งแคว้นหลงอ้าวไว้ตั้งแต่เด็ก แต่เมื่อไม่นานมานี้ เขาโดนฝ่ายหญิงถอนหมั่นเพคะ”
เฟิงหรูชิงใจสั่น นางกำมือแน่น
สมัยนั้น เมื่อครั้งเสด็จแม่ยังทรงพระชนม์ชีพ แคว้นหลงอ้าวซึ่งแพ้สงครามหวังผูกมิตรกับแคว้นหลิวอวิ๋นจึงส่งองค์หญิงมาเพื่อแต่งงานผูกสัมพันธ์สองแคว้น แต่เสด็จพ่อไม่มีโอรสที่พร้อมแต่งงาน ดังนั้นแคว้นหลงอ้าวเลยเลือกหลานชายของเสด็จแม่เป็นคู่หมั้นกับองค์หญิงจื่อเยียนที่เพิ่งประสูติ
เดิมตั้งใจว่าเมื่อทั้งสองคนอายุครบสิบแปดจะให้แต่งงาน ตอนนี้เหลืออีกแค่หนึ่งปี ญาติผู้พี่กลับถูกถอนหมั้น
“องค์หญิง แคว้นหลิวอวิ๋นไม่มีฮองเฮา สุขภาพของท่านแม่ทัพเฒ่าแย่ลงทุกวัน ถ้าไม่เป็นเพราะคนพวกนั้นเกรงกลัวความสามารถของฝ่าบาท เกรงว่า…คงยกทัพมาประชิดประตูเมืองแล้วเพคะ”
แววตาของนางเป็นประกาย พูดด้วยท่าทีจริงจัง
“หลิวลี่ ข้าจะไปดูจวนแม่ทัพสักหน่อย แต่เรื่องที่ข้าออกไปข้างนอก อย่าให้ใครรู้เป็นอันขาด” จู่ๆ แววตาของเฟิงหรูชิงก็ดูแน่วแน่กว่าปกติ
นางรู้สึกเป็นห่วงจวนแม่ทัพมาก
ต่อให้ไม่ได้เข้าไปในจวน นางได้เห็นจากด้านนอกก็พอใจแล้ว
…
