ถนนทิศใต้เจริญและคึกคักด้วยผู้คนมาแต่ไหนแต่ไร ที่ไกลออกไป เฟิงหรูชิงมองเห็นกลุ่มเด็กอายุหกเจ็ดขวบยืนอยู่กลางถนน ขวางสายตาของนางอยู่
เดิมนางไม่คิดสนใจ เดินเลี่ยงออกด้านข้างไป แต่สายตาดันมองเข้าไปเห็น จึงต้องหยุดแล้วจ้องดู
ในวงล้อมของเด็กพวกนั้นคือเด็กหญิงอายุประมาณห้าขวบ ผมของเด็กหญิงปิดใบหน้าอยู่ ผมเปียก ดวงตาอันกลมโตใสมองดูผู้คนที่ยืนมุงอยู่ด้วยความรู้สึกหวาดกลัว
เด็กหญิงผิวขาว เป็นความขาวแบบซีดๆ ใบหน้าครึ่งหนึ่งของนางมีรอยแผลเป็นพาดขวาง ทำให้ผิวพรรณอันเนียนนุ่มหมดความงามไป
สภาพของนางเหมือนถูกโลกนี้ทอดทิ้งให้อยู่โดดเดี่ยว นางกอดเข่าแน่น กายเล็กๆ สั่นเทา ดูน่าสงสารและอับจนหนทาง
“น่าหลานไต้เอ๋อร์ พ่อแม่เจ้ารู้ว่าเจ้าหน้าตาอัปลักษณ์ เลยไม่กล้าให้เจ้าออกมาข้างนอก กลัวเจ้าจะทำให้คนตกใจกลัว คิดไม่ถึงว่าเจ้ายังกล้าแอบหนีออกมา เจ้าทำพวกเราตกใจหมด เจ้าจะชดใช้อย่างไร”
ตอนที่ 38 น่าหลานไต้เอ๋อร์ (2)
เมื่อเห็นคนพวกนั้นก้าวเข้ามาหา น่าหลานไต้เอ๋อร์ผวาจนต้องถอยไปข้างหลัง นางกัดริมฝีปากแน่น นัยน์ตายิ่งเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ข้าลืมไป เจ้าไม่ใช่แค่พวกขี้โรค แถมยังปัญญาอ่อน พูดก็พูดไม่คล่อง ข้าไม่หวังให้เจ้าตอบคำถามข้าหรอกนะ”
