เด็กชายแต่งกายชุดประณีต ผิวขาวผุดผ่อง ดูก็รู้ว่าเป็นคุณชายของตระกูลใหญ่ที่ถูกเลี้ยงแบบเอาอกเอาใจ สีหน้าของเขาดูจองหอง มองดูเด็กหญิงที่นั่งกองอยู่บนพื้นจากหัวจรดเท้าด้วยท่าทีเหยียดหยาม
คนที่อยู่ข้างๆ ดึงแขนเสื้อของเด็กชายและพูดเบาๆ ว่า “พวกเราอย่าทำเกินไปกับนางเลย? ถึงอย่างไรนางก็เป็นคุณหนูของจวนแม่ทัพ เดี๋ยวท่านแม่ทัพจะมาเอาเรื่องพวกเรา”
“จะกลัวทำไม คุณหนูของจวนแม่ทัพแล้วอย่างไร ป้าของนางตายไปตั้งนานแล้ว ส่วนป้าของข้าคือหรงกุ้ยเฟย! คือฮองเฮาในอนาคต! ใครจะกล้าสู้กับตระกูลหลิวของข้า”
หลิวอวี่ท่าทางโอหัง อย่าว่าแต่จวนแม่ทัพกระจอกๆ เลย ต่อไปใต้หล้านี้เป็นของตระกูลหลิวของเขาทั้งหมด!
“อีกอย่าง ปัญญาอ่อนจนฟ้องยังฟ้องไม่เป็น พวกเจ้าจะกลัวไปทำไม ลองอัดนางดูสักทียังไม่เห็นจะเป็นไรเลย? แม่ทัพจะมาเอาเรื่องพวกเราได้หรือ”
หลิวอวี่ยกขาขึ้นแล้วถีบน่าหลานไต้เอ๋อร์ไปเต็มแรง
น่าหลานไต้เอ๋อร์ตกใจทำอะไรไม่ถูกมาตั้งนานแล้ว แม้แต่หลบนางก็ทำไม่ได้ ได้แต่มองเท้าที่หลิวอวี่ถีบเข้ามาใส่
จู่ๆ ขาที่ใหญ่ดุจเขาไท่ซานก็ยืนมาจากด้านข้าง ถีบเข้าบนยอดอกของหลิวอวี่จังๆ
หลิวอวี่ยังไม่ทันถีบโดนน่าหลานไต้เอ๋อร์ ก็กลับถูกถีบกระเด็นไปเสียแล้ว
เขาตกไปกองที่พื้นอย่างสะบักสะบอม หัวกระแทกพื้น เจ็บเสียจนน้ำตาไหลเป็นสาย เขายกมือขึ้นปาดน้ำตา ยืนขึ้นด้วยความโมโห “ใครถีบข้า! ข้าจะให้ท่านป้าข้าประหารเจ้าซะ”
