สีหน้าอันโกรธแค้นแต่เดิม เมื่อมองไปเห็นกายอันอวบอ้วนที่ยืนกลางสายลม ความโกรธทั้งหลายจึงชะงักงันอยู่บนหน้า
“เฟิงหรูชิง เป็นท่านเองหรือ”
เพี้ยะ!
เฟิงหรูชิงเดินเข้าไปตบลงบนหน้าของหลิวอวี่เต็มแรง
“ผู้ใหญ่ที่บ้านไม่สั่งสอนเจ้าให้รู้จักที่ต่ำที่สูงหรืออย่างไร ข้าเป็นถึงองค์หญิงของแคว้นหลิวอวิ๋น ใครอนุญาตให้เจ้าเรียกชื่อข้าตรงๆ”
หลิวอวี่อึ้ง ราวกับเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก จ้องดูเฟิงหรูชิงทำอะไรไม่ถูก
สมัยก่อนตอนที่เขาพบเฟิงหรูชิง ไม่เคยลืมฐานะของนาง รู้จักมีสัมมาคารวะมาตลอด แต่ครั้งนี้เขาตกใจเกินไป จึงเรียกชื่อของนางไปตรงๆ
แต่ว่า…ต่อให้เป็นแบบนี้ นางก็ไม่ควรตบตีเขา เพราะเขาเป็นถึงหลานชายของหรงกุ้ยเฟย!
“ท่านพี่ทำร้ายข้า ข้าจะไปบอกท่านป้า ฮือๆ…” หลิวอวี่ร้องไห้โฮ “ข้าจะให้ท่านป้าสั่งสอนท่านพี่”
แต่ไรมาเฟิงหรูชิงเชื่อฟังป้าของเขา ป้ารักหลานชายคนนี้ที่สุด ถึงตอนนั้น เขาจะให้ป้าสั่งสอนหญิงอ้วนคนนี้ให้หนักๆ ให้ได้
“ยังจะร้องอีกหรือ!” เฟิงหรูชิงยิ้มแสยะ แล้วดึงเสื้อของหลิวอวี่ขึ้น ใช้มือตีไปที่ก้นของเขา
สำหรับหลิวอวี่แล้ว นางไม่ออมมือเหมือนอย่างที่ทำกับฝูเฉิน นางฟาดไปสุดแรงเกิด หลิวอวี่เจ็บจนร้องไห้เสียงดัง
พวกเพื่อนๆ ของเขากล้ารังแกน่าหลานไต้เอ๋อร์ แต่ไม่มีใครกล้าแตะต้องอันธพาลชื่อเฟิงหรูชิงคนนี้ ต่างถอยไปด้านหลัง สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
