ตอนที่ 25 เฟิงหรูซวงผู้ไร้เดียงสา (1)
เมื่อเปรียบกับเฟิงหรูซวงที่มีท่าทีดีอกดีใจ ผู้คนที่ยืนอยู่รอบๆ ตัวนางต่างถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความกลัว ราวกับว่าเฟิงหรูชิงที่ยืนอยู่หน้าประตูนั้นเป็นปีศาจ
“ท่านพี่ ตั้งแต่ท่านฟื้นขึ้นมา ข้าอยากไปเยี่ยมท่าน แต่เสด็จพ่อไม่อนุญาต ข้าเลยไม่ไปรบกวน ท่านคงไม่ถือโทษข้าใช่หรือไม่”
แววตาของเฟิงหรูซวงบริสุทธิ์ใสไร้เดียงสา นัยน์ตาอันบริสุทธิ์ไร้มลทิน จ้องมองดูเฟิงหรูชิงด้วยรอยยิ้ม
ในแคว้นหลิวอวิ๋น ชื่อเสียงอันฟอนเฟะของเฟิงหรูชิงระบือไกล แม้แต่ภูตผีปีศาจหากได้พบนางยังต้องหลบซ่อนตัว มีเพียงเฟิงหรูซวงคนนี้ที่เฟิงหรูชิงปฏิบัติกับนางเหมือนน้องสาวมาแต่แรก สิ่งดีๆ อะไรก็ล้วนยกให้นางทั้งหมด
“ถือโทษเจ้า ทำไมข้าต้องถือโทษเจ้าด้วย” เมื่อเฟิงหรูชิงตั้งสติได้ นางยิ้มตาหยี กายอันอวบอ้วนสั่นไปทั้งตัว แววตาดูร้ายกาจน่ากลัว “เสด็จพ่อบอกว่า ท่านไม่ตำหนิเจ้าที่ตอนนั้นรั้นจะไปหากั๋วซือที่ป่าไผ่ทิศใต้ เพราะกั๋วซือรูปงามกว่าใครๆ เจ้ามีความคิดแบบนั้นก็เป็นเรื่องปกติ”
สีหน้ายิ้มแย้มของเฟิงหรูซวงเจื่อนลงในทันที นางหัวเราะแกมเสียดสี “ท่านพี่ ท่านพูดอะไรของท่าน ข้าไม่เข้าใจที่ท่านพูดเลย?”
เรื่องที่นางไปป่าไผ่ทิศใต้แถมโดนสัตว์ที่กั๋วซือเลี้ยงไว้กัดเข้า เฟิงหรูชิงไม่น่าจะรู้ ต่อให้นางรู้ ก็ไม่น่าจะซักไซ้กันซึ่งๆ หน้า!
