หรือเป็นอย่างที่เสด็จแม่บอก ตั้งแต่เฟิงหรูชิงฟื้นขึ้นมา นางก็เปลี่ยนไป?
“เสด็จพ่อเป็นคนบอกข้าเอง เป็นไปได้ว่าพระองค์จะเข้าใจผิด เดี๋ยวข้าจะกลับไปอธิบายให้เสด็จพ่อฟัง เห็นๆ อยู่ว่าเจ้าไม่ได้ไปยั่วยวนกั๋วซือ ทำไมเสด็จพ่อต้องพูดเหลวไหลกับข้าด้วยนะ”
เฟิงหรูชิงไม่ได้มองดูใบหน้าของเฟิงหรูซวงที่ถอดสี นางพูดด้วยความโมโหสุดขีด “หรูซวง หากเทียบกับเสด็จพ่อแล้ว ข้าย่อมเชื่อคำพูดของเจ้ามากกว่า เจ้าไม่มีทางไปยั่วยวนคนอย่างกั๋วซืออยู่แล้ว”
เฟิงหรูชิงเอาแต่พูดคำว่ายั่วยวน ทำให้หรูซวงโมโหจนอกแทบแตก แต่นางกลับไม่กล้าแสดงอาการกับเฟิงหรูชิง จึงทนเก็บเอาความโกรธแค้นทั้งหมดไว้ข้างใน ได้แต่หัวเราะเจื่อนๆ
“แค่ท่านพี่เชื่อใจข้าก็พอแล้วเพคะ”
หญิงโง่ผู้นี้ ไม่เข้าใจอะไรเสียเลย ต่อให้เฟิงหรูชิงอยากซักไซ้นาง ก็คงไม่พูดออกมาต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนั้น มันจะทิ่มแทงจิตใจเฟิงหรูซวงมากแค่ไหน
เฟิงหรูซวงสัมผัสได้ว่าสายตาที่ผู้คนโดยรอบมองดูนางนั้นเปลี่ยนไป เหมือนนางกำลังอยู่ท่ามกลางความสงสัยของผู้คน รู้สึกแย่ไปทั้งตัว
ที่จริงในสายตาของคนแคว้นหลิวอวิ๋น ฮ่องเต้เฟิงเทียนอวี้เป็นผู้มีสัจจะ ในฐานะประมุขของบ้านเมือง จะพูดโกหกได้อย่างไร
เห็นได้ชัดว่าองค์หญิงไร้เดียงสาไม่รู้จักโลกผู้นี้ คงไปยั่วยวนกั๋วซือจริงๆ ?
