เฟิงหรูชิงไม่พูดอะไร เพียงท่องคาถากำราบสัตว์ ท่าทางของนางดูอ่อนโยนในทันที ราวกับส่งมืออุ่นๆ ลูบไปบนตัวของสัตว์วิเศษพวกนั้น สัตว์วิเศษที่เดิมแยกเขี้ยวยิงฟันขู่เมื่อรับรู้ถึงท่าทีของเฟิงหรูชิง พวกมันก็ดูอ่อนโยนขึ้นและคลานมาหมอบอยู่ข้างกรงแบบเชื่องๆ สายตาจ้องมองมาที่นาง
อันที่จริงต้องขอบคุณที่สัตว์วิเศษพวกนี้เคยโดนฝึกมาก่อน เฟิงหรูชิงแค่ใช้คาถากำราบสัตว์นิดหน่อยก็ทำให้พวกมันเชื่องได้ ถ้าเป็นสัตว์วิเศษที่อยู่ในป่า ลำพังความสามารถของนางในตอนนี้คงไม่มีทางกำราบได้
“เอากระต่ายวิเศษสองตัวนี้ กับหนูเดกูมีเท่าไหร่เอามาให้หมด แล้วเอาลิงสี่แขนอีกตัวหนึ่ง”
กระต่ายวิเศษสองตัวนั้น ดูแล้วน่ารัก นางดูแวบเดียวก็รู้สึกชอบมาก หนูเดกูแม้ไม่ค่อยมีกำลังในการต่อสู้ แต่ถ้าฝึกให้ดี กำลังของหนูเดกูที่อยู่เป็นกลุ่มคงประมาทไม่ได้ โดยเฉพาะฟันที่แสนคมของพวกมันจัดเป็นอาวุธที่ร้ายกาจที่สุด
ส่วนลิงสี่แขนมีความฉลาดเฉลียว ใช้เฝ้าบ้านได้ เพื่อป้องกันคนเข้ามาขโมยของ
เฟิงหรูซวงมองดูสัตว์วิเศษที่เฟิงหรูชิงเลือก นางหัวเราะเยาะเชิงดูถูก ความสามารถของสัตว์วิเศษพวกนี้ต่ำเหลือเกิน แถมยังไม่มีราคาอะไรนัก แต่ว่าลำพังความสามารถของเฟิงหรูชิงในตอนนี้ หากซื้อสัตว์วิเศษที่ ดุร้ายไป ไม่ช้าก็เร็วนางอาจกลายเป็นอาหารของสัตว์พวกนั้นได้
