ฝูเฉินเห็นเฟิงหรูชิงไม่พูดอะไร รู้สึกว่าใจมันตุ๊มๆ ต่อมๆ “นอกจากตำราอาหารบำรุงสุขภาพแล้ว ข้ากับชิงหานยังทำอะไรได้อีกหลายอย่าง แต่พวกข้าไม่ได้กินอะไรมาหลายปีแล้ว ไม่มีเรี่ยวแรง รอให้เรี่ยวแรงของพวกข้ากลับคืนมาเป็นปกติแล้ว พวกข้าจะเป็นลูกสมุนที่แข็งแกร่งให้เจ้า”
“แล้วพวกเจ้าจะฟื้นพลังได้ยังไง”
“ข้ากับชิงหานมีร่างกายที่พิเศษ แค่มียาวิเศษเป็นอาหารให้พวกข้าก็พอ ตามสภาพของพวกข้าตอนนี้ ยาวิเศษระดับสามก็เพียงพอแล้ว”
ฝูเฉินชูสามนิ้วด้วยท่าทีระมัดระวังตัว สายตาที่มองไปที่เฟิงหรูชิงเจือไว้ด้วยความเกรงกลัว
“ยาวิเศษระดับสามหรือ ทำไมเจ้าไม่ไปขโมยมาล่ะ” เฟิงหรูชิงไม่สบอารมณ์
ในทวีปนี้ ยาวิเศษสองระดับแรกก็นับว่าหาซื้อยากแล้ว ยาวิเศษระดับสามยิ่งราคาสูงเสียดฟ้าขึ้นไปใหญ่ ต่อให้นางเอาเงินเก็บของตัวเองทั้งหมดออกมา อย่างมากก็ซื้อได้แค่ยาวิเศษสองระดับแรก จะนับประสาอะไรกับเจ้าหมอนี่…ที่บอกว่าต้องใช้ยาวิเศษระดับสาม
“ไม่ต้องขโมย ไม่ต้องขโมย เจ้าเป็นทา…” คำว่าทาสยังไม่ทันพูดจบ ฝูเฉินก็มองเห็นสายตาอันดุร้ายของเฟิงหรูชิงเสียแล้ว ทำเอาตกใจจนต้องกลืนคำพูดกลับลงคอไป “เจ้าเป็นพ่อแม่ผู้เลี้ยงดูพวกข้า ต้องมีวิธีหายาวิเศษระดับสามออกมาให้พวกข้าสิ เพียงแต่พลังของเจ้าในตอนนี้ต่ำมาก คิดว่า…อย่างมากก็ปลูกได้แค่ยาวิเศษระดับหนึ่ง”
