ยาวิเศษต้องใช้การประสานพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งฟ้าดินเข้าด้วยกัน แม้ฝูเฉินมีวิธีให้คนทำขึ้นเองได้ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับพลังของคนคนนั้นด้วย
“แล้วข้าจะออกไปจากที่แห่งนี้ได้ยังไงล่ะ” เฟิงหรูชิงบ่นงึมงำอยู่ครู่หนึ่ง
นางออกมาจากตำหนักที่ประทับนานพอสมควรแล้ว ถ้ายังไม่กลับไป เกรงว่าจะมีคนรู้เข้า
“พวกข้าจะส่งเจ้ากลับไป ต่อไปถ้าเจ้าต้องการมาที่นี่อีก แค่ส่งเสียงเรียกพวกข้าก็พอ”
“ได้ งั้นเจ้าลองให้ข้าออกไปจากที่นี่”
เสียงพูดเพิ่งจะสิ้นไป เฟิงหรูชิงรู้สึกราวกับแสงอาทิตย์อันอบอุ่นครอบกายนางไว้ จากนั้น แสงสว่างจ้าก็ทำให้นางลืมตาไม่ขึ้น เมื่อแสงจางไป นางลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ตำหนักที่ประทับเรียบร้อยแล้ว
เฟิงหรูชิงเหลือบตาลงดู นิ้วมือของนางลูบที่ข้อมือเบาๆ ในเวลานั้นด้ายแดงที่ข้อมือไม่อยู่แล้ว ราวกับว่าไม่เคยปรากฏมาก่อน
ประตูตำหนักถูกเปิดออก นางกำนัลหน้าตาสะสวยนางหนึ่งถือข้าวต้มหนึ่งถ้วยเดินจากด้านนอกเข้ามาในตำหนัก นางมองเห็นเฟิงหรูชิงที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ก็รู้สึกเบาใจ “นี่เป็นข้าวต้มที่ฝ่าบาทรับสั่งให้จัดให้องค์หญิง บ่าวจะช่วยป้อนให้องค์หญิงนะเพคะ”
นางกำนัลที่อยู่ตรงหน้า เป็นคนแรกที่เฟิงหรูชิงเจอหลังจากฟื้นขึ้นมา เพียงแต่สาวน้อยผู้นี้ถูกนางทำให้ตกใจ จึงรีบวิ่งออกไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมาดู
“ตอนนี้ข้ายังไม่กินข้าวต้ม เจ้าวางไว้ก่อนเถอะ ข้ามีเรื่องจะพบเสด็จพ่อ”
