หนึ่งถึงมาวางท่าที่นี่
เฟิ่งซานไม่ได้สนใจเรื่องธุรกิจเลยแม้แต่น้อย เขาจึงสังเกตสภาพแวดล้อมต่อไป
ทันใดนั้นเขาก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งอย่างร้อนใจ “พี่เก้า นั่นคุณซือกับคุณหนูอวี้ถังไม่ใช่เหรอครับ ทำไมพวกเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แล้วยังออกมาจากตรงนั้นอีก?”
อวี้ซีเหิงหยุดชะงักทันที ในที่สุดเขาก็เคลื่อนไหว
เขาหันศีรษะกลับไปมอง
แม้ว่ามันจะดึกและมืดมาก แต่ด้วยสายตาของเขา ย่อมสามารถมองเห็นคราบเลือดบนตัวซือฝูชิงได้อย่างชัดเจน
ดวงตาของเขาดิ่งลึกลงในทันที
เฟิ่งซานไม่จำเป็นต้องถามอะไรอีก เขาเร่งความเร็วรถเข็นทันที
ชายวัยกลางคนตกตะลึง “คุณชายอวี้ นี่ นี่มัน…”
เฟิ่งซานมีเวลาสนใจคนพวกนี้ที่ไหน เขาพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้จนเกิดลมใต้ฝ่าเท้า
“โมโหจริงๆ” อวี้ถังที่เกี่ยวแขนของซือฝูชิงอยู่ไม่รู้ตัวเลย เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “ฉันจะโทรหาอาเก้าเดี๋ยวนี้”
อวี้ถังเพิ่งจะกดตัวเลขไปได้ตัวเดียวก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้น “ฉันอยู่นี่”
เธอสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ รีบหันขวับกลับมาก่อนจะพูดตะกุกตะกัก “อา อาเก้า อาดำดินมาเหรอคะ”
จู่ๆ ก็โผล่มาได้ยังไงเนี่ย
อวี้ซีเหิงมองเธออย่างสำรวจอยู่สักพักหนึ่ง
“อ้อ ฉันไม่ไ
