ฉินได้อย่างนั้นเหรอ ของเล่นอย่างเธอมาโอหังอะไรกับฉัน?”
ประธานหลิวอยากจะร้องไห้ “เธอพูดให้มันน้อยๆ หน่อยไม่ได้เรอะ?!”
จะต้องให้ซือฝูชิงฆ่าเขาตายเลยใช่มั้ย
คุณนายเฉินตกใจ เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “ประธาน ประธานหลิว?”
ซือฝูชิงตัดสาย
จากนั้นเธอก็ยกเท้าขึ้นเหยียบหลังของประธานหลิวทันที
ดวงตาของประธานหลิวดับมืดหมดสติไปทันใด
“ไปกันก่อน” ซือฝูชิงดึงอวี้ถังมา “ฉันหิวแล้ว ไปหาอะไรกินกันเถอะ”
อวี้ถังถูกพาตัวออกไป
เธอดูดชานมเพื่อสงบสติอารมณ์
**
ด้านนอกบนทางเดินริมแม่น้ำ
ขณะที่เฟิ่งซานเข็นรถไปก็สังเกตสิ่งรอบตัวไปพลาง เขาพยายามทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่
“คุณชายอวี้มองการณ์ไกล พวกเราจะไปเปรียบเทียบได้ยังไง” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “คุณชายมาที่เล็กๆ ของเราวันนี้ได้ก็นับว่าเป็นเกียรติแก่พวกเรามากแล้ว”
ไม่ว่าอวี้ซีเหิงจะไม่เป็นที่ชื่นชอบในตระกูลอวี้แค่ไหน แต่เขาก็เป็นคนของตระกูลอวี้ ซึ่งเป็นคนที่พวกเขายังต้องพึ่งพา
อวี้ซีเหิงไม่ได้พูดอะไร
เขาเท้าคาง แววตาเฉยเมยราวกับไม่มีอะไรที่สามารถดึงดูดสายตาเขาได้
ชายวัยกลางคนไม่พอใจ แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ ได้แต่เดินตามหลังอวี้ซีเหิงไป
ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมคนพิการคน
