นึกเสียใจที่ไม่ได้จ้างบอดี้การ์ดจากหน่วยคุ้มกันต้าซย่า
ลูกน้องเขาช่างไร้ประโยชน์จริงๆ!
ซือฝูชิงยกเท้าขึ้นก่อนจะเหยียบและบดขยี้ลงไปอย่างช้าๆ “คนที่คุ้มครองแกเป็นใครเหรอ ดยุกแห่งรัฐมอร์ตัน หรือคนที่รวยที่สุดในทวีปอิสระ หืม?”
“อ๊ากกก!!!”
ประธานหลิวกรีดร้องออกมาอย่างน่าเวทนาถึงขีดสุด
อวี้ถังปิดหูของเธอทันที
พอถูกทรมานเช่นนี้ ประธานหลิวก็รู้สึกหวาดกลัวจับใจ มีเพียงความหวาดผวาเท่านั้นที่อยู่ในดวงตาของเขา “เธอ เธอกำลังพูดเรื่องอะไร…”
เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับรัฐมอร์ตัน แต่ทวีปอิสระคือที่ไหน
ซือฝูชิงออกแรงที่เท้า “ฉันกำลังถามแกอยู่”
“ชิงชิง ไม่ใช่แค่เขานะ ยังมีตระกูลเฉินด้วย เขาบอกว่าเธอล่วงเกินตระกูลเฉิน ตระกูลเฉินเลยจะส่งเธอมาที่นี่” อวี้ถังลูบข้อมือตัวเองด้วยความโกรธ “ฉันอยากจะบอกอาเก้าให้หมด! ไอ้เดรัจฉานนี่ต้องรังแกผู้หญิงมาแล้วหลายคนแน่ๆ”
“ตระกูลเฉิน” ซือฝูชิงคลี่ยิ้มออกมาช้าๆ “ดูเหมือนว่าพวกเขาจะใจกล้ากว่าที่ฉันคิด”
ตุบ!
ซือฝูชิงโยนโทรศัพท์ลงตรงหน้าประธานหลิวด้วยสีหน้าเฉยเมย “ต่อสาย”
มือของประธานหลิวถูกเหยียบอยู่ เขาเจ็บปวดมาก “เธอ…เธอจะทำอะไร ต่อสายหาใคร!”
ซือฝูชิงก้มหน้าลง “ตระกูลเฉิน โทร”
ประธา
