เสี่ยวไป๋ส่งเสียงร้องหงิงๆ อย่างสบายตัว
อ่อนโยนกว่าเจ้านายเยอะเลย
“ฉันไปรับเพื่อนก่อน” ซือฝูชิงลุกขึ้น “เซี่ยอวี้เตรียมตัวหน่อยแล้วกัน อีกเดี๋ยวตอนเปิดงานจะเป็นการแสดงร้องเพลงของนาย”
เซี่ยอวี้พยักหน้า
“เอ๊ะ เมนเทอร์ซือจะทิ้งเจ้าหมาน้อยไว้ที่นี่เหรอ” สวี่ซีอวิ๋นเอ่ยถาม “ถ้ามีใครขโมยมันไปทารุณกรรมจะทำยังไง”
ซือฝูชิงผงะไปก่อนจะเผยสีหน้าสับสน “คนๆ นั้นก็คงไม่ใช่คนธรรมดา ถ้านายเจอแล้วต้องบอกฉันด้วยนะ”
ถึงแม้เสี่ยวไป๋จะสูญเสียพลังไปจนไร้หนทางจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ แต่ปี่เซียะเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ใช่ว่าใครก็แตะต้องตัวมันได้อย่างง่ายดาย
เสี่ยวไป๋เชิดอกขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง สื่อว่าตนเก่งที่สุดแล้ว
สวี่ซีอวิ๋น “…”
ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ากำลังโดนหมาตัวหนึ่งดูแคลนอยู่
**
นอกสนามกีฬา
วันนี้แดดจ้า เจียงฉังหนิงเลยสวมหมวกมาด้วยใบหนึ่งพร้อมรวบหางม้าขึ้นสูง
“หนิงหนิง” ซือฝูชิงเดินมาหาพร้อมคว้ามือเธอมาจับไว้ด้วยท่าทางจริงใจ “สุดท้ายฉันก็ลากเธอมาได้สักที”
เจียงฉังหนิงยื่นกล่องข้าวที่เตรียมไว้ให้ จากนั้นก็แค่นเสียงเรียบใส่ “เธอหวังจะได้ของกินมากกว่ามั้ง”
“เฮ้อ ถูกจับได้ซะแล้ว” ซือฝูชิงยิ้มตาหยี “แต่หัวใจที่ฉันมีให้หนิงห
