ำไมล่ะ” ซือฝูชิงปรายตามองเขา “ต่อให้มันจะมีชีวิตมากี่ร้อยปี ถ้าฉันจะให้มันใส่สีชมพู มันก็ต้องใส่สีชมพู เข้าใจหรือยัง”
เพื่อปกปิดความจริงที่ว่าเจ้าปี่เซียะไม่มีรูทวาร เธอเลยจำเป็นต้องเย็บกระโปรงขึ้นมาให้มันใส่อยู่หลายตัว
ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเธอถูกเจ้าปี่เซี๊ยะตัวนี้ผลาญจนเกลี้ยงแล้ว
“อ๋อๆ” ทันใดนั้นสวี่ซีอวิ๋นก็ดูจริงจังขึ้นมาทันที เขายื่นมือออกมา “สวัสดีเจ้าหมาน้อย มาจับมือกันหน่อย แกทำเป็นหรือเปล่า”
เสี่ยวไป๋ “…”
น่ารังเกียจ!
มันคือปี่เซี๊ยะต่างหาก!
จับมือแค่นี้คิดจะดูถูกสติปัญญากันงั้นเหรอ!
เสี่ยวไป๋ร้องหงิงอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ จากนั้นก็ยื่นมือออกไปจับมือของสวี่ซีอวิ๋นอย่างไม่ค่อยเต็มใจ
เซี่ยอวี้ขบคิดก่อนจะยื่นมือตามออกไปด้วย
เสี่ยวไป๋ดวงตาเป็นประกาย
หมอนี่หน้าตาคล้ายเจ้านายของมันมาก
รู้สึกถูกชะตาจังแฮะ!
เสี่ยวไป๋สะบัดมือของสวี่ซีอวิ๋นทิ้งอย่างไร้ความปรานีก่อนจะพุ่งเข้าหาเซี่ยอวี้ด้วยท่าทีชอบใจ
เซี่ยอวี้ลูบหัวของมัน
“ทำไมมันพุ่งเข้าหาพี่แต่ไม่พุ่งเข้ามาหาผมล่ะ” สวี่ซีอวิ๋นพูดหน้าเศร้า “วันนี้ผมเพิ่งอาบน้ำเลยนะ”
เซี่ยอวี้ลูบไล้ขนของเจ้าขนปุยด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ “บางทีมันคงดูที่หน้าตาด้วย”
สวี่ซีอวิ๋น “…”
