ใคร” หลินชิงเหยียนชะงักฝีเท้า “ทำไมถึงเสียงดังโวยวายขนาดนั้น”
“เมนเทอร์หลิน เขาคือคุณหนูสามของตระกูลจั่วค่ะ” พนักงานฝ่ายดูแลกล่าว “ดึงดันจะไปหลังเวที แต่ใช่ว่าใครก็ไปหลังเวทีได้ ตอนนี้กำลังขวางไว้อยู่ แต่จะขวางไว้ไม่อยู่แล้ว”
“คุณหนูสามของตระกูลจั่วเหรอ” หลินชิงเหยียนอมยิ้ม “ถึงยังไงตระกูลจั่วก็เป็นตระกูลอันดับหนึ่งในเมืองหลิน ทำไมคุณหนูสามจะเข้ามาหลังเวทีไม่ได้ล่ะ ฉันพาเขาไปเอง ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นฉันรับผิดชอบเอง”
“คือว่า…” พนักงานชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับ “ก็ได้ค่ะ”
**
ทางฝั่งมุมพักผ่อนของเด็กฝึกหัด
“ผมได้ยินมาว่าพวกลู่เยี่ยนเลือกเพลง ‘ลำนำภูติแห่งขุนเขา’” สวี่ซีอวิ๋นพูดเสียงตื่นเต้น “พวกเรากับพวกเขาคนละสไตล์กัน ไม่มีทางถูกข่มแน่นอน”
ซือฝูชิงกำลังลูบหัวของเจ้าปี่เซียะอยู่
แววตาของเซี่ยอวี้เลื่อนมองตามมันไปด้วย
ทว่าพอดวงตาจับจ้องไปตรงกระโปรงตัวจิ๋วที่เจ้าขนปุยใส่ปิดก้น สีหน้าของเขาก็ขรึมลงทันที
สวี่ซีอวิ๋นหัวเราะร่า “ฮ่าๆ เมนเทอร์ซือ กระโปรงของเจ้าหมาตัวนี้ดูเชยสุดๆ แถมเป็นสีชมพูอ่อนอีกต่างหาก มันเป็นเพศผู้เพศเมียเหรอครับ กี่ขวบแล้ว? ทำไมเมนเทอร์ถึงให้มันใส่สีแบบนี้ล่ะ”
“ท
