ิง “…”
เธอทำหน้าเอือมระอา “เจ้านาย คุณเลี้ยงหมูเหรอ”
“อ้อ?” พออวี้ซีเหิงได้ยินดังนั้นก็มองเธอด้วยสายตาประเมินเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มบาง “ก็เกือบๆ”
“ชิงชิง เธอผอมมากจริงๆ” อวี้ถังพูดขึ้น “กินมากๆ หน่อย อวบขึ้นมาสักหน่อย เวลากอดจะได้รู้สึกดี”
ซือฝูชิง “…”
เธอยอมใจในความร้ายกาจของอวี้ถังแล้ว
“ชิงชิง เธอเลี้ยงมันยังไงน่ะ” อวี้ถังถามด้วยความสงสัยขณะที่จิ้มใบหูของเสี่ยวไป๋เล่น “มันไม่มีก้น ขับถ่ายไม่ได้ มันจะไม่กินมากเกินไปเหรอแบบนี้”
ซือฝูชิงไม่แสดงสีหน้าใดๆ เมื่อนึกถึงว่าปี่เซียะของตัวเองกินทองคำแท่งไปกี่แท่งแล้ว “ถังถัง เรื่องบางเรื่องเธอไม่รู้จะดีกว่า”
“บอกมาเถอะน่า” อวี้ถังยิ่งอยากรู้อยากเห็น “ฉันรู้แล้วจะไม่พูดไปหรอก”
“เธอรู้จักทฤษฎีวิวัฒนาการมั้ย สิ่งมีชีวิตจะค่อยๆ เติบโตโดยปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม” ซือฝูชิงพูดช้าๆ “มันไม่มีก้น เพราะมันใช้ปากกินข้าว แล้วก็ใช้ปากถ่ายออกมาด้วย”
อวี้ถัง “!!!”
เธอรีบเอามืออกไปทันที “งั้นมันก็เหม็นมาก!”
เสี่ยวไป๋ “…”
ทำลายชื่อเสียงในฐานะปี่เซียะของมันอีก!
เจ้าของที่แสนชั่วร้าย อ๊าก!
**
ณ ค่ายฝึกของรายการหนุ่มสาววัยใส
หลังจากที่ซือฝูชิงจากไปแล้วเด็กฝึกหลายคนที่อยู่ในชั้นเรียน
