อฉัน…” สีหน้าคุณนายเฉินกระอักกระอ่วนถึงที่สุด ใบหน้าของเธอยิ่งแดงขึ้นไปอีกจนแทบอยากจะมุดดินหนีแล้ว
พยาบาลที่เดินไปเดินมาอยู่รอบๆ มองเธอด้วยสายตาทิ่มแทงราวกับหนามอย่างไรอย่างนั้น
“คุณนายเฉิน ในเมื่อเรื่องเข้าใจผิดก็ได้คลี่คลายไปแล้ว พวกเราก็ขอตัวก่อนนะครับ” คุณตำรวจเองก็รู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ยังนับว่าเกรงใจอยู่บ้าง “เปลืองกำลังไปโดยเปล่าประโยชน์ คงจะไม่มีครั้งต่อไปแล้วนะครับ”
คุณนายเฉินยิ่งอับอายเข้าไปใหญ่ เธอพูดพึมพำ “คุณตำรวจ ก็ฉันกังวลไปหมดนี่คะ ฉัน…”
ตำรวจเองก็ไม่อยากที่จะฟังเธอพูดอะไรอีก จึงจากไปอย่างรวดเร็ว
“ผมจะไปเปลี่ยนชุดละครับ” แพทย์เจ้าของไข้โล่งใจได้ในที่สุด เขาแสดงอาการให้เกียรติซือฝูชิงอีกครั้ง “ถ้าหากคุณซือมีเวลาว่าง กรุณาให้โอกาสผมได้ขอคำแนะนำจากคุณบ้างเถอะ”
ซือฝูชิงไม่ได้พยักหน้าตกลงหรือปฏิเสธ เธอแย้มยิ้ม “ก็อาจจะนะคะ”
ทันใดนั้นทางเดินก็โล่งขึ้นไม่น้อย
พอคนอื่นๆ ออกไปแล้ว คุณนายเฉินก็ทำท่าทางหยิ่งยโสขึ้นมาอีกครั้ง
เธอหยิบเช็คเงินสดใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า พลางมองซือฝูชิงด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามราวกับรำคาญใจ “ก็ได้ เธอช่วยพี่สาวของฉันไว้ ฉันก็ต้องแสดงความขอบคุณ”
“นี่แสนนึง เอาไปส
