ิ”
เรื่องที่ซือฝูชิงออกจากบ้านตระกูลจั่วเป็นที่รู้กันทั่วในสังคมคนมีชื่อเสียงของเมืองหลิน
เงินหนึ่งแสนสำหรับซือฝูชิงแล้วถือว่าเป็นเงินก้อนใหญ่
เมื่อคุณนายเฉินเห็นว่าเด็กสาวรับเช็คไป สายตาดูถูกของเธอก็ยิ่งรุนแรงขึ้นไปอีก
ไม่มีอะไรบนโลกใบนี้ที่เงินทำไม่ได้จริงๆ
“รวยเหรอ” ซือฝูชิงฉีกเช็คออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างช้าๆ ก่อนจะยกมือขึ้นแล้วโปรยเศษกระดาษเหนือศีรษะของคุณนายเฉิน
ดวงตาจิ้งจอกของเธอเหยียดยิ้มอย่างชั่วร้าย “สุดยอดไปเลย”
คุณนายเฉินถึงกับหน้ามืดไปทันใด
“คุณนาย!” พ่อบ้านเดินเข้าไปพยุงเธอไว้ก่อนจะเอ่ยด้วยความโกรธ “คุณผู้หญิงท่านนี้ทำเกินไปแล้วนะครับ”
ซือฝูชิงไม่สนใจ เธอเดินลงไปทันที “ยังมีที่เกินกว่านี้อีกนะ อยากจะลองดูมั้ย”
คุณนายเฉินที่ได้สติกลับมาพูดกระหืดกระหอบเสียงดัง “เด็กพันธุ์ผสมที่ตระกูลจั่วไล่ออกมาทำมาเป็นอวดศักดาอะไรกับฉันที่นี่!
ดีเลย ในที่สุดเรื่องนี้ฉันก็คิดบัญชีได้แล้ว! เป็นไอดอลใช่มั้ย ฉันรอให้เธอเน่าเหม็นอยู่ในอินเตอร์เน็ตนั่นแหละ!”
“คุณนายใจเย็นๆ ก่อนครับ” พ่อบ้านโน้มน้าว “คนป่วยยังอยู่ข้างในนะครับ”
แววตาของคุณนายเฉินวูบไหวเล็กน้อย “ตกลง เธอรออยู่ที่นี่ ฉันจะเข้าไปดูก่อน”
*
