*
ด้านนอกโรงพยาบาล
ซือฝูชิงเพิ่งจะก้าวลงจากบันได
“เดี๋ยวก่อนครับ! คุณซือได้โปรดหยุดก่อนครับ” แพทย์ผู้ดูแลตามเธอมา “ผมอยากจะถามหน่อยว่าคุณซือเรียนหมอมานานเท่าไรแล้วครับ”
“ฉันนับดูก่อนนะ” ซือฝูชิงท่าทางครุ่นคิด “ฉันเรียนจากในเกมน่าจะประมาณหลายสิบปีแล้วละมั้ง”
แพทย์ท่านนั้น “……”
คุณซือดูเหมือนจะเป็นโรค ‘จูนิเบียว[1]’ นะนี่
แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่าย แพทยท์ผู้ดูแลจึงไม่ได้ถามอะไรเรื่องนั้นอีก “นี่เป็นนามบัตรของผม ยินดีต้อนรับคุณซือตลอดเวลานะ”
ซือฝูชิงโบกมืออย่างเกียจคร้านก่อนจะเดินต่อไป
เอี๊ยด!
และในเวลานั้นเองรถคันหนึ่งก็ตีโค้งวงใหญ่มาหยุดลงตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน
ฝีเท้าของซือฝูชิงหยุดชะงักลงทันที
ประตูด้านหลังรถคนนั้นเปิดออก ร่างที่คุ้นเคยปรากฏให้เห็นในสายตา
ซือฝูชิงค้อมตัวลงเล็กน้อย “เจ้านายมาได้ยังไงเนี่ย”
เรื่องนี้คุ้มค่าให้เขามาด้วยตัวเองถึงนี่ด้วยเหรอ
อวี้ซีเหิงมองขึ้นลงด้วยสายตาประเมินราวกับต้องการยืนยันอะไรบางอย่าง
หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเขาก็เอนตัวและยื่นมือออกมากดผมที่ชี้กระดกบนศีรษะของหญิงสาว
ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดน้อยลงทันที
กลิ่มหอมของดอกหมื่นลี้ก็เข้มข้นเช่นกัน