ล
ในห้องฉุกเฉินบนชั้นเจ็ด แพทย์และพยาบาลต่างก็รีบเร่งทำงานกันอย่างเต็มที่
ไฟสีแดงในห้องไอซียูยังคงสว่าง
ที่ประตูมีสมาชิกตระกูลเฉินคนอื่นๆ กำลังเฝ้ารออยู่ แต่ใบหน้าของพวกเขาดูไม่มีความกังวลใดๆ
“ฉันโทรหาตระกูลจั่วแล้ว” คุณนายเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ดูท่าที่คนเขาพูดกันว่าเธอมันเป็นคนเนรคุณท่าทางจะจริง ตระกูลจั่วตัดหางปล่อยวัดเธอแล้ว เธอยังมีอะไรอยากจะพูดอีกไหม”
สองมือซือฝูชิงล้วงกระเป๋าท่าทางไม่ยี่หระก่อนจะหันหน้าไป “คุณตำรวจ เธอไม่มีหลักฐาน จะจับฉันไม่ได้ใช่มั้ยคะ”
“ครับ จะต้องมีหลักฐาน” ตำรวจพยักหน้า “ดังนั้นเราคงต้องรอให้คนไข้ฟื้นขึ้นมาก่อน”
ถนนสายนั้นเป็นจุดบอดไม่มีกล้องจับภาพและไม่มีคนสัญจรผ่านไปมา จึงตรวจสอบได้ยากจริงๆ
“หลักฐาน เธอยังอยากได้หลักฐาน?” น้ำเสียงของคุณนายเฉินแหลมสูง “พี่สาวฉันที่นอนอยู่ในห้องนั่นไงหลักฐาน!”
“ก่อนที่พี่สาวฉันจะฟื้นขึ้นมา เธอก็อย่าได้คิดจะไปไหน ถ้าพี่สาวฉันเป็นอะไรไป ต่อให้เธอมีร้อยชีวิตก็ชดใช้ไม่พอ!”
“อ้อ” ซือฝูชิงจัดผมตัวเอง “ตามสบายเลย”
คุณนายเฉินเห็นหญิงสาวยืนพิงกำแพงมองดูวิวทิวทัศน์อย่างไม่แยแส
เธอก็โมโหปรี๊ดขึ้นมา เดินเข้าไปแล้วยกมือขึ้นมาทันที “ใ
