ส่หน้ากากทำไม เธออายอะไรเหรอ?”
หมับ!
ข้อมือของคุณนายเฉินถูกขวางเอาไว้ทันที
ความรู้สึกเสียวแปล๊บแล่นไปตามกระดูกข้อมือ เธอตัวแข็งขยับไม่ได้ชั่วขณะ
“ฉันนิสัยไม่ดีนะ” ซือฝูชิงช้อนสายตาขึ้นมองก่อนจะพูดอย่างไม่จริงจัง “ถ้าจะมีคนนอนอยู่ข้างในอีกสักคน ฉันก็ไม่ถือหรอกนะ คุณคิดว่าไงล่ะ”
“คุณนาย ใจเย็นก่อนครับ” พ่อบ้านรีบเดินเข้าไป “นายท่านก็กำลังรีบเดินทางมา พวกเราไม่ต้องไปขัดแย้งกับคนประเภทนี้หรอกครับ”
คุณนายเฉินรู้สึกหายใจไม่ออก แต่ไม่อยากยอมแพ้ “ฉันขอเตือนเธอ เธอ…”
ตี๊ด!
เสียงหนึ่งขัดจังหวะคำพูดของเธอ
ในที่สุดไฟสีแดงของห้องไอซียูก็หรี่ลง ประตูพลันเปิดออก
แพทย์ผู้ดูแลเดินออกมาจากในห้องด้วยเหงื่อท่วมใบหน้า ซึ่งทำให้เห็นได้ชัดว่าการผ่าตัดคราวนี้ทำให้เขาเหนื่อยมาก
“ครอบครัวของคนไข้สบายใจได้แล้วครับ” เขาสูดลมหายใจช้าๆ ก่อนจะพูดว่า “คนไข้พ้นขีดอันตราย ได้สติแล้วครับ”
คุณนายเฉินได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปแต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่เป็นที่สังเกต
เธอปาดน้ำตา “ขอบคุณคุณหมอมากจริงๆ ขอบคุณค่ะ”
แพทย์ผู้ดูแลไม่ได้สนใจที่จะตอบเธอ เขารีบพูดว่า “ผมไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงคนไหนโทรมาที่หมายเลขฉุกเฉินคร
