พนักงานรู้กฎในวงการบันเทิงเป็นอย่างดี
เดิมทีในวงการนี้มีการแบ่งชนชั้นวรรณะอย่างหนักหน่วง
รายการหนุ่มสาววัยใสที่มีการลงทุนเม็ดเงินเหยียบหลายพันล้านเช่นนี้ไม่มีทางเกิดเหตุการณ์อุปกรณ์ไม่พอใช้อยู่แล้ว
แต่พอหลินชิงเหยียนเอ่ยปาก พนักงานเลยทำได้แค่ปฏิบัติตามคำสั่งของเธอก่อน
ส่วนซือฝูชิงน่ะเหรอ
ใครจะไปสนใจล่ะ
หลังจากเซี่ยอวี้เดินจากไป พนักงานก็ส่ายศีรษะ
เสียดายก็แต่เซี่ยอวี้ที่ไม่รู้กฎเกณฑ์ในวงการบันเทิง แถมยังทำลายอนาคตของตัวเองอีกต่างหาก
เมื่อเซี่ยอวี้เดินกลับไปถึงห้องซ้อมเต้นก็พูดง่ายๆ เพียงประโยคเดียวเท่านั้น
ได้ยินเช่นนั้น สวี่ซีอวิ๋นก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ “จะมากเกินไปแล้ว พวกเขาจงใจชัดๆ!”
ส่วนเด็กฝึกที่เหลือก็สีหน้าหม่นหมองลง
ทำอย่างไรได้ ใครใช้ให้พวกเขาไม่มีคนหนุนหลังล่ะ
สวี่ซีอวิ๋นเอ่ยเสียงทุ้ม “พี่เซี่ย ไม่งั้นพี่ไปเข้าคลาสกับเมนเทอร์หลินหรือเมนเทอร์หลีดีกว่า แบบนี้จะถ่วงเวลาพี่เอาได้”
เซี่ยอวี้เลิกคิ้วก่อนจะหันไปมองซือฝูชิง
ฉับพลันสองดวงตาดำสนิทของหญิงสาวก็ลุกเป็นประกายภายใต้ใบหน้าที่ถูกฉาบด้วยเครื่องสำอางแนวพังก์ร็อก
สีหน้าของเธอกลับยังคงราบเรียบดั่งแม่น้ำลึก ไร้ซึ่งอารมณ์อื่นๆ ปะปน
“เอ๊ะ งั้นก
