็พอดีเลย พวกเราออกไปข้างนอกสักหน่อยแล้วกัน” ซือฝูชิงบิดขี้เกียจอย่างช้าๆ แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ “หิวไหม กินอะไรไหม เล่นคีบตุ๊กตาไหม”
สวี่ซีอวิ๋น “???”
**
พวกเขาทั้งหกคนตามซือฝูชิงออกไปด้านนอกค่ายซ้อมอย่างเปิดเผย
นอกจากเซี่ยอวี้ คนอื่นๆ ต่างตกอยู่ในความฉงน
กระทั่งมาถึงร้านขายของกินเล่นที่ค่อนข้างสงบและห่างไกลแห่งหนึ่ง พวกเขาก็ได้รับตารางการฝึกซ้อมที่ซือฝูชิงจัดให้
“เมนเทอร์ซือสุดยอดไปเลย” สวี่ซีอวิ๋นซาบซึ้งใจสุดขีด “คุณเป็นมืออาชีพมากๆ เมนเทอร์ซือไปเอาข้อมูลพวกนี้มาจากที่ไหนเหรอ”
“กินของนายไปเงียบๆ เลย พูดให้มันน้อยๆ หน่อย”
“…”
เซี่ยอวี้พลิกกระดาษไปสองสามหน้า จู่ๆ จากท่าทีสบายๆ ของเขาก็ดูเคร่งขรึมขึ้นมา
ทันใดนั้นก็มีเสียงเหนียมอายดังขึ้น “ใช่…ใช่พี่เซี่ยหรือเปล่าคะ”
เซี่ยอวี้หันไป
หนุ่มน้อยดวงตาคมกริบ หน้าตาสะอาดหมดจดหล่อเหลา อีกทั้งรูปร่างยังดูดีมาก
ใบหน้าของเขาไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางมากมายซึ่งแตกต่างจากลู่เยี่ยน ชวนให้รู้สึกถึงความสดใสที่เปี่ยมล้นออกมา
สาวน้อยตกตะลึงปนดีใจ “เป็นพี่จริงๆ ด้วย!”
เธอกระชับกระเป๋าก่อนเดินก้าวขึ้นมา “ฉันขอถ่ายรูปกับพี่ได้ไหมคะ ไม่สิๆ ขอลายเซ็นก็พอ ถ้ารบกวนพี่คงไม่ดีแน
