ือแล้วมองซ้ายทีขวาที ทันใดนั้นดวงตาก็ลุกเป็นประกาย
มันยื่นมือมาตะครุบไหล่ของซือฝูชิง จากนั้นก็งับสร้อยที่เธอใส่อยู่
รอกระทั่งซือฝูชิงได้สติ เสี่ยวไป๋ก็จัดการเขมือบสร้อยทองลงท้องเรียบร้อย
ซือฝูชิง “…”
เธอตะโกนออกมาทีละคำ “ไป๋ จิ่น อวี๋!”
อยากจะโยนมันทิ้งซะเหลือเกิน!
เสี่ยวไป๋เลียมือด้วยหน้าตาใสซื่อราวกับสาวบริสุทธิ์ที่งามสง่า แถมยังเชิดอกหลังตรงอย่างหยิ่งผยองอีกต่างหาก
“แกมันจอมล้างผลาญ!” ซือฝูชิงคว้าขาของมันไว้แล้วยิ้มบางๆ “แกรู้ไหมว่าแกกินอะไรเข้าไป”
เสี่ยวไป๋กะพริบตาปริบๆ พร้อมพยักหน้า
ทองไง
จะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ
“แกรู้แล้วยังจะกินอีก” ซือฝูชิงกัดฟัน “นั่นมันทองแท้ที่ฉันตรากตรำทำงานเลยนะ!”
เสี่ยวไป๋พยักหน้าอีกครั้ง
ถ้าไม่ใช่ทองแท้ มันคงไม่กินหรอก
ซือฝูชิง “…”
อยากจะบีบคอเจ้าปี่เซียะนี้ให้ตายซะ!
หลังจากข่มอารมณ์ที่อยากจะฆ่ามันไว้ได้แล้ว ซือฝูชิงก็หยิบมือถือออกมาแล้วกดส่งข้อความไปให้อวี้ซีเหิง
[เจ้านาย ขอปรึกษาสักเรื่องสิ วันหลังไม่เอาเป็นเงินสดแต่จ่ายเป็นทองแทนได้ไหม]
ทางฝั่งนั้นตอบกลับอย่างรวดเร็ว
เจ้านาย: [ ขึ้นอยู่กับความประพฤติของเธอ]
ตอบกระชับสั้นๆ เหมือนในยามปกติของคนคนนี้ เด็ดขาดมีพลัง