ดั่งภูผาที่สูงชัน
ต่อให้มีฉากมากั้น เธอก็ยังจินตนาการได้ว่าเวลานี้เขาคงสวมเสื้อเชิ้ตธรรมดานั่งทำงานภายใต้แสงจันทราเลือนรางในยามราตรี
ผู้ชายที่สุขุมราวกับสีดำมืดมิดในยามค่ำคืน พลอยทำให้คนรอบข้างรู้สึกปลอดภัย
หลังจากได้รับข้อความตอบกลับที่ไม่ชัดเจนเช่นนั้น ซือฝูชิงก็นึกปวดใจ “ไป๋จิ่นอวี๋ ไสหัวไปเลย ฉันเลี้ยงแกไม่ไหวแล้ว”
ตอนนี้ไม่เหมือนในอดีต เวลาแบบนี้เธอจะไปหาทองมากมายมาให้มันกินได้อย่างไร
เสี่ยวไป๋สะกิดขาของเธอ แล้วส่งขาหน้าทั้งสองข้างที่กำลังยกขึ้นประสาน
“แม้ว่าแกจะให้ฉันลูบ แต่แกก็ต้องไสหัวไป” ซือฝูชิงสูดลมหายใจเข้าลึก “ว่ามาสิเจ้าหมาบ้าปี่เซียะ ทำไมแกกินแค่ทอง พวกทองแดงกินไม่ได้หรือไง สมัยก่อนก็ใช้ทองแดงทำ นั่นก็เงินเหมือนกัน!”
ปี่เซียะกินพวกเงินทองเป็นอาหาร แถมทำได้แค่กินเข้าไปแต่ไม่ขับถ่ายออกมา
ในทางกลับกันถ้ากินอาหารอื่นเข้าไปจะทำให้พลังลดลง
ทำไมเธอต้องมาเลี้ยงเจ้าตัวจอมล้างจอมผลาญแบบนี้ด้วย!
เสี่ยวไป๋ส่ายศีรษะแล้วใช้มือแตะน้ำด้วยท่าทีเนิบนาบ จากนั้นก็บรรจงเขียนตัวอักษรลงไปไม่กี่ตัว
…ทองแดงไม่อร่อย
“เยี่ยม” ซือฝูชิงยกนิ้วโป้งให้ “พลังยังไม่ฟื้นฟูแต่สามารถเขียนตัวอักษรได้ เจ๋งชะมัด”
เสี่
