าลึกล้ำ “เธออยากบอกอะไรกับเขาอย่างนั้นหรือ”
“ฉันอยากบอกเขาว่า…” ซือฝูชิงเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ดูสิ ไม่มีใครกล้ารุกรานต้าซย่าในวันนี้แล้ว!”
แววตาของอวี้ซีเหิงครึ้มลงอย่างรวดเร็ว
“ดูสิ วันนี้ต้าซย่าของฉันมีประชากรมากมาย ต่างร่วมแรงร่วมใจกันก้าวไปข้างหน้า
ดูสิ ต้าซย่าขยายอาณาเขตไปไกลหลายพันหลายหมื่นลี้ ฝั่งตะวันตกติดกับทวีปตะวันตก ฝั่งตะวันออกติดขอบทะเลตงหลิ่ง ทั้งห้าเมืองของต้าซย่าที่พระองค์ทรงปกป้องไว้ด้วยชีวิต ตอนนี้มีคนเดินพลุกพล่านเต็มทุกหย่อมหญ้า
ต้าซย่าของฉันสามารถกระโดดขึ้นเหนือฟากฟ้าได้เก้าหมื่นลี้ งมใต้มหาสมุทรลึกได้สามพันลี้ ลองถามได้เลยว่าวันนี้มีรัฐใดในทวีปตะวันตกกล้ารุกรานต้าซย่าของเราอีกบ้าง”
“…”
ชั่วขณะนั้นบนโต๊ะอาหารก็ตกอยู่ในความเงียบ
เฟิ่งซานตกตะลึงตาค้าง
แม้แต่ดวงตาของอวี้ซีเหิงยังจับจ้องแน่นิ่ง
ทุกประโยคไร้ซึ่งการเติมแต่ง ไม่ได้ทำให้รู้สึกฮึกเหิมขนาดนั้น ทว่าเหมือนถูกไฟดูดจนรู้สึกร่างชาวาบเล็กน้อย
ชั่ววินาทีนั้นเขาราวกับสมาธิหลุดกระเจิง ราวกับวิญญาณออกจากร่าง
เขายกมือขึ้นลูบจุดที่หัวใจเต้นตุบๆ อย่างเบามือ จากนั้นก็ปิดตาลงเพื่อซึมซับไฟร้อนระอุในนั้น
เขาไม่ได้สัมผัสความ
