ณหนูในตระกูลเล็กใหญ่เขาล้วนรู้จักถ้วนหน้า
ทว่าทั่วทั้งเมืองซื่อจิ่วคงจะมีเพียงอวี้ซีเหิงที่เป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่อย่างแท้จริง บุคลิกมีความสุขุมน่าเกรงขามซึ่งน้อยนักที่คนทั่วไปจะมีได้ ทั้งสูงสง่า ความสามารถโดดเด่นจนมิอาจเอื้อมถึง
แต่เพชรในตมที่เหมือนดั่งดอกกล้วยไม้ท่ามกลางหุบเขากลับเก็บซ่อนความดุดันและโหดเหี้ยมแฝงเอาไว้
เสิ่นซิงอวิ๋นเติบโตมากับอวี้ซีเหิงจึงรู้ดีว่าชื่อเสียงในเมืองซื่อจิ่วนั้นโด่งดังมากแค่ไหน
เรื่องน่าเสียดายเพียงอย่างเดียวก็คือขาทั้งสองข้างของอวี้ซีเหิงพิการ
เขาลุกยืนไม่ได้ ทำได้แค่นั่งรถเข็นวีลแชร์ไปไหนมาไหนเท่านั้น
ประกอบกับสุขภาพของเขาไม่ค่อยดีนักจึงจำเป็นต้องใช้ยารักษาอยู่ตลอด
สำหรับผู้ชายแล้วถือว่าเป็นเรื่องหนักหนาสาหัสมากทีเดียว
เสิ่นซิงอวิ๋นเองก็ช่วยตามหาหมอชื่อดังในต้าซย่ามาไม่น้อย รวมถึงหมอนอกประเทศด้วย แต่กลับยังไม่มีหนทางจะรักษาได้
บรรดาหมอต่างบอกว่าเป็นโรคร้ายที่ได้มาตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา พิการโดยกำเนิดจึงไม่มีทางรักษาหาย
มีแพทย์แผนจีนคนหนึ่งเขียนตำรับยาให้ เพียงแต่น่าเสียดายที่ตัวยาในรายการสูญพันธุ์ไปแล้ว
ไม่แปลกใจที่ทางเมืองซื่อจิ่วถึงปล่อยอวี้ซีเหิงทิ้งแล
