“พี่รอง พี่จะปกป้องมันทำไม” จั่วฉิงหย่าน้อยใจ “ฉันต่างหากที่เป็นน้องสาวพี่ ทำไมพี่ต้องช่วยพูดแทนยัยนั่นด้วย”
จั่วเสียนอวี้แหงนหน้าเอ่ยเสียงอ่อนลง “เพราะเขาเป็นคนนอก ฉันถึงได้สอนเธอ ดังนั้นต่อให้เขาอยากจะเลวแค่ไหนก็ไม่มีใครไปว่าอะไรหรอก แต่ในฐานะที่เธอเป็นคุณหนูของตระกูลจั่ว เธอต้องระวังคำพูดคำจา อย่าสร้างเรื่องอับอายต่อหน้าพวกตระกูลผู้ดีคนอื่น”
“แต่ฉันเห็นยัยนั่นแล้วขัดหูขัดตานี่นา” จั่วฉิงหย่ายู่ปาก ฉับพลันแววตาก็ลุกเป็นประกาย “ฉันจำได้ว่าห้องของยัยนั่นยังเหลือของอีกตั้งเยอะ ถึงยังไงไม่นานมันก็ต้องออกจากบ้านนี้ไปอยู่แล้ว ฉันเอาของกลับคืนมาหมดเลยดีกว่า”
เธอลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเสียงดังตึงตังขึ้นบันไดไป
ครั้งนี้จั่วเสียนอวี้ไม่ได้รั้งไว้
ไม่ว่าอย่างไรตลอดหลายปีมานี้ซือฝูชิงก็ใช้เงินของตระกูลจั่วอยู่แล้ว ของในห้องซือฝูชิงก็ควรกลับมาเป็นของตระกูลจั่วทั้งหมด
จั่วเสียนอวี้ดื่มกาแฟหมดหนึ่งแก้ว หลังจากเติมลิปสติกตรงหน้ากระจกเสร็จก็หิ้วกระเป๋าออกไปทำงาน
ด้านบน
ห้องนอนของซือฝูชิงอยู่ด้านในสุดของชั้นสี่ ส่วนห้องที่เหลือของชั้นนี้ล้วนเป็นห้องรับแขกทั้งสิ้น
จั่วฉิงหย่ามีกุญแจสำรองที่เอามาจา
