กคุณนายจั่วอยู่ในมือจึงเข้ามาในห้องได้
ห้องนอนนี้ขนาดไม่ใหญ่นัก มีเพียงเตียงหนึ่งหลังและโต๊ะที่มีชั้นหนังสือในตัวเท่านั้น
“วางหนังสือเยอะขนาดนี้ไว้ให้ใครดูกัน” จั่วฉิงหย่าอดเผยสีหน้าดูแคลนออกมาไม่ได้ “แม้แต่ใบจบมัธยมต้นยังไม่มีสักใบ เสียเวลาเรียนมาตั้งเก้าปีเปล่าๆ”
เธอมองข้ามชั้นหนังสือไปก่อนจะเดินตรงมาหน้าโต๊ะ จากนั้นก็หยิบกล่องเครื่องประดับที่พอจะดูเข้าตาบ้างขึ้นมา เอ่ยพึมพำ “ผียาจก”
นึกว่าจะได้ของอะไรดีๆ กลับไปซะอีก
ขณะที่จั่วฉิงหย่าหมุนตัวจะเดินออกไป
พลั่ก!
จากนั้นร่างของเธอก็ถูกแรงมหาศาลกดลงตรงผนังจนชาวาบไปทั้งหลัง บริเวณข้อมือยิ่งแผ่ความเจ็บปวดขึ้นเป็นระลอก
พอจั่วฉิงหย่ามือไม้อ่อนกล่องก็ตกลงบนพื้น
“ชอบเป็นขโมยนักหรือไง” เสียงเล็กแหลมของเด็กสาวกลั้วหัวเราะ “ในเมื่อกล้าขโมย แล้วเธอมีปัญญาเอาไปได้ไหมล่ะ”
จั่วฉิงหย่าตกอกตกใจจนอดร้องเสียงสูงไม่ได้ว่า “ซือฝูชิง แกเองเหรอ แกคิดจะทำอะไร!”
เมื่อหนึ่งปีก่อนหลังจากซือฝูชิงกับกลุ่มสตาร์รี เกิร์ลกรุ๊ปกลับประเทศมาก็แต่งหน้าจัดจ้าน ทาปากสีม่วงและทาคิ้วสีขาวมาโดยตลอด
เพราะซือฝูชิงเปลือยหน้าสด จั่วฉิงหย่าจึงแทบจำไม่ได้
“คำพูดนี้ควรเป็นฉันที
