่ถามเธอมากกว่า” ดวงตาจิ้งจอกของซือฝูชิงหรี่ลงก่อนจะเดินต้อนเข้าไปหาอย่างช้าๆ “เธอคิดจะทำอะไร”
“ฉันจะทำอะไรได้” จั่วฉิงหย่าอดตัวสะท้านไม่ได้พลันไฟโทสะเดือดพล่าน “แน่นอนว่าฉันก็ต้องมาเอาของที่แกกินแกใช้ของตระกูลจั่วตลอดหลายปีที่ผ่านมาคืนสิ! แกกล้าลงไม้ลงมือกับฉันเหรอ”
“ไม่ต้องกังวลไปหรอก” ซือฝูชิงใช้นิ้วเรียวช้อนคางอีกฝ่ายเพื่อบีบให้จั่วฉิงหย่าเงยหน้า “ของที่ฉันใช้ไม่ใช่ของเธอ และฉันเอาคืนให้แน่นอน”
จั่วฉิงหย่ายิ้มเยาะ “แกไม่มีทั้งเงินทั้งอำนาจ แล้วจะคืนให้ยังไงล่ะ ฉันจะบอกให้ว่าแกน่ะ…”
“ชู่ว ทำตัวน่ารักหน่อยสิ” มือของซือฝูชิงบีบแรงขึ้นเล็กน้อยแล้วหัวเราะเสียงต่ำ “ฉันไม่ชอบคนขี้โวยวาย”
จั่วฉิงหย่าผงะไปก่อนร่างจะโอนเอนไปมา
จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงดัง พลั่ก! เธอถูกผลักออกไปอยู่ด้านนอกห้อง
“…”
ไม่กี่วินาทีต่อมาจั่วฉิงหย่าก็ได้สติกลับมา
เธอตวาดด้วยความโมโหพลางทุบประตูไม่หยุด “ซือฝูชิง! แกเก่งจริงก็ออกมาสิ! ที่นี่คือบ้านของตระกูลจั่ว แกมีสิทธิ์อะไรไม่ให้ฉันเข้าไปข้างใน!”
“ออกมานะ! ลูกชู้ที่ไม่มีพ่อแม่อย่างแก ยังจะเกาะตระกูลจั่วไปทำไมอีก!”
ประสิทธิภาพกันแรงกระแทกและกันเสียงของประตูบานนี้ดีไม่ห
