ยามจากไปกลับหายไปเงียบๆ
เมื่อก่อนซือฝูชิงมักได้ยินศิษย์พี่รองบ่นว่าฮ่องเต้อิ้นตายเร็วเกินไป มิเช่นนั้นแม้แต่ทวีปตะวันตกก็คงถูกต้าซย่ายึดครองไปด้วย
เขาเป็นเทพแห่งสงครามมาโดยกำเนิด ไม่มีใครทัดเทียมได้
ตอนนั้นเธอก็แค่ฟังมาเท่านั้น แต่ไม่เคยทำความเข้าใจอย่างจริงจังมาก่อน
ในเมื่อยุคสมัยห่างกันเกินไป ขณะที่ฮ่องเต้อิ้นทรงสวรรคตเพิ่งอยู่ในรัชศกเซี่ย 684 แม้แต่ทวดของปู่ทวดของเธอก็ยังไม่เกิดด้วยซ้ำ
ทว่าหลังจาก...เรื่องตายตั้งแต่อายุยังน้อยเกิดขึ้นกับตนเอง สุดท้ายซือฝูชิงถึงเริ่มนึกสนใจฮ่องเต้อายุน้อยคนนี้ขึ้นมา
เธอลูบคางก่อนหยิบหนังสือเล่มนั้นออกมาใส่กระเป๋าเป้ไว้
จากนั้นก็จัดแจงสิ่งของจำเป็นอย่างพวกบัตรประชาชนก่อนเดินออกจากห้องไป
เธอไม่มีวันหยิบของตระกูลจั่วไปแม้แต่ชิ้นเดียว
ซือฝูชิงเพิ่งเดินลงมาถึงชั้นสามก็ได้ยินเสียงตัดพ้อคร่ำครวญของจั่วฉิงหย่าดังแว่วมาจากชั้นหนึ่งอย่างชัดเจน
“พ่อ คิดไม่ถึงว่ายัยนั่นจะกล้าผลักหนูออกมาข้างนอก แถมยังลงไม้ลงมือกับหนูอีก ข้อมือหนูบวมหมดแล้ว!”
“พ่อคะ ยัยนั่นมีสิทธิ์อะไรอยู่ในบ้านตระกูลจั่ว คุณปู่ก็ตายไปแล้ว! ซือฝูชิงควรจะรีบไสหัวไปสิ!”
ซือฝูชิงกระชับเสื้อคลุมตัวนอกแล้วเ
