ดินลงไปด้านล่างอย่างช้าๆ
พอลงมาถึงชั้นหนึ่งก็เห็นจั่วเทียนเฟิงที่เพิ่งกลับมาไม่นานตามคาด
เพราะมัวแต่จัดการเรื่องท่านผู้เฒ่าจั่วตลอดทั้งคืนเลยทำให้จั่วเทียนเฟิงขอบตาดำคล้ำ อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก
เมื่อได้ยินจั่วฉิงหย่าฟ้องเช่นนั้น ไฟโทสะก็ยิ่งปะทุ ตามมาด้วยการระเบิดอารมณ์ออกมาเสียงดัง ปัง
“หยุดนะ” จั่วเทียนเฟิงตบโต๊ะพลางตวาดใส่ เอ่ยเสียงเย็นชา “เอาของในกระเป๋าออกมาวาง”
ไม่ใช่คนของตระกูลจั่วแล้วยังคิดจะเอาของของตระกูลจั่วไปอีกเหรอ
ซือฝูชิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาจิ้งจอกสองข้างลึกล้ำและน่าหลงใหลยากที่จะคาดเดาได้
ซือฝูชิงขยับข้อมือครู่หนึ่งยิ้มพลางพูดว่า “ฉันขอแนะนำว่าให้ถอยไปจะดีกว่า”
