ยที
ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมตระกูลพานถึงเล็งเป้ามาที่ตระกูลลู ‘ประมุขน้อยเฟิ่นหง’ คือใครกันแน่นั้น ลูเยียไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
อย่างไรเสียเขาก็ต้องเดินทางไปยังเขตหวงห้ามลึกลับที่หาซักครั้งอยู่แล้ว
เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะได้ประลองฝีมือกับผู้แข็งแกร่งปีศาจดูดพิษเผาใจอย่างแน่นอน!
“ท่านผู้อาวุโส อาหารพวกนี้ธรรมดาเกินไป สู้ครรภ์มารคราวก่อนไม่ได้เลย แม้แต่จะยัดซอกฟันก็ไม่พอ”
ลูกธนูหักๆ พุ่งมาพร้อมเสียงแหวกอากาศ ‘ซื่อ’ แสดงสีหน้าเหมือนถูกรังแกพลางบ่นว่ายังหิวมาก
“เห็นด้วยอย่างยิ่ง! ล้วนแต่เป็นพวกสวะมารที่ไร้ค่า สังหารไปก็ไร้ความหมาย เก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์!”
ลูเยียรู้สึกประหลาดใจ “จนถึงตอนนี้พวกเจ้าฟื้นฟูพลังดังเดิมได้มากแค่ไหนแล้ว?”
‘ซื่อ’ และ ‘จี’ ตอบพร้อมกัน “ไม่ถึงหนึ่งส่วน”
ลูเยีย “…
เขาตกใจจริงๆ
ลูกธนูหักๆ หนึ่งดอกที่ใช้เทพมารเป็นอาหารและกลืนกินปีศาจดูดพิษเผาใจไปมากมายเช่นนี้ แต่กลับฟื้นฟูพลังดังเดิมได้เพียงน้อยนิดเท่านี้เองหรือ?
เช่นนั้นหากลูกธนูนี้อยู่ในสภาพสมบูรณ์ พลังอานุภาพจะร้ายกาจเพียงใด?
ลูเยียนึกถึง ‘ภูเขาเทียนจิน’ ในเขตหวงห้ามลึกลับที่หา เห็นได้ชัดว่าลูกธนูหักๆ ถูกภูเขาลูกนั้นทำให้หักเช่นนั้น พลังภัยพิบัติของภูเขานี้ช่างน่าสะพรึงกลัวเพียงใด?
ลูเยียสงบจิตใจลงก่อนจะเอ่ยว่า “รอไปถึงเขตหวงห้ามลึกลับที่หาแล้วข้าจะให้พวกเจ้าได้กินอย่างเต็มที่และสังหารจนหนำใจแน่นอน!”
‘ซื่อ’ และ ‘จี’ ต่างรู
