“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
เจียงจื๋ออวี้หันไปมองฉางเยวี่ยเฉียนแล้วถามเสียงเข้ม
แม้เจียงชั่นจะไม่ใช่คนที่จะได้เป็นองค์รัชทายาท แต่ก็เป็นบุตรชายคนแรกของเขา
เขาเขามีความรู้สึกพิเศษกับเจียงชั่นมาตลอด แม้แต่เจียงชิ่วก็สู้ไม่ได้
ฉางเยวี่ยเฉียนใคร่ครวญแล้วตอบว่า “บางทีอาจเพราะกดข่มสัญชาตญาณไว้นานเกินไป
พอจู่ๆ ได้ปลดปล่อยออกมา ชีพจรของเขาจึงกระทบกระเทือน
ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นดาวสังหารนิรันดรกาล
ดาวสังหารนิรันดรกาลอาศัยการเข่นฆ่าทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้น
เทียบกับการพากเพียรฝึกฝนกำลังภายใน เขาเหมาะจะบรรลุวิชาระหว่างการฆ่าฟันมากกว่า”
ไทสื่อฉางเชอถอนหายใจ “หนก่อนตอนทำศึกกับอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ต้าเยวี่ยจากมหาพิภพนิลเหลือง
เขาเข่นฆ่าคนไปมากจริง จากนั้นลมปราณของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นตาม
ช่างทำให้คนอิจฉาเสียจริง”
หากเปลี่ยนเป็นเขาที่ครอบครองพรสวรรค์ของดาวสังหารนิรันดรกาล พลังของเขาคงก้าวหน้าพรวดพราดไปนานแล้ว
แต่เจียงชั่นไม่เหมือนกัน การสั่งสอนตั้งแต่เล็กจนโตทำให้เขาต้องการเป็นคนดี
ต่อให้ต้องฆ่าเขาก็จะฆ่าเพียงศัตรูเท่านั้น
ทว่าศัตรูไม่ใช่สิ่งที่มีไม่หมดไม่สิ้น สงครามก็ใช่ว่าจะมีอยู่ตลอดเวลา
ทุกครั้งหลังการเข่นฆ่าสังหารจบลง จิตใจของเขาจะรู้สึกว่างเปล่าไปสักระยะ
เกิดเป็นความรู้สึกอันยากจะต้านทาน หลังจากเป็นเช่นนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า
ในที่สุดหนนี้ก็เหลือจะทานทนระเบิดออกมาทั้งหมด
เฉินหลีลูบเคราแล้วเอ่ยว่า “
