จริง!”
ยามที่สิ้นไร้ค่ายกลเปลวเพลิงลี้ลับจื่อเวยคอยหนุนหลัง เขาจะเอาอะไรมาสู้กับพวกเรา?
ลูเยียเงยหน้าขึ้นมอง บนเทือกเขาพันมังกรเต็มไปด้วยแสงไฟสว่างไสว ร่างมากมายเคลื่อนไหวไปมา
ไม่รู้ว่ามียอดฝีมือจากราชวงศ์เชียงกี่คนกำลังมองลงมาที่ตัวเขาซึ่งยืนอยู่เชิงเขา
ลูเยียไม่สนใจคำวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น เพียงไพล่มือไว้ด้านหลังมองสำรวจสถานการณ์อย่างสงบนิ่ง
การบุกขึ้นเทือกเขามังกรพันรอบนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
แม้แต่บรรพชนแก่นศักดิ์สิทธิ์ก็ทำไม่ได้
อย่างไรก็ตามลูเยียมีวิธีอื่นอยู่
“ลูเยีย! ใครกันที่มอบความกล้าให้เจ้าถึงได้รนหาที่ตายมาที่นี่เพียงลำพัง?”
น้ำเสียงชราที่เย็นเยียบสายหนึ่งดังขึ้น
ที่กลางเทือกเขาพันมังกร ร่างของปรมาจารย์อาวุโสสูงสุดเชียงอวินเฮอปรากฏขึ้น
ด้านหลังเขามีบรรดาผู้อาวุโสของราชวงศ์เชียงห้อมล้อมอยู่
ลูเยียยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว มีความจำเป็นต้องพูดจาข่มขวัญกันอีกหรือ?”
“ลงมือเถิด วันนี้ ณ ที่แห่งนี้พวกเราจะต้องตัดสินแพ้ชนะเป็นตายกันให้รู้แล้วรู้รอด!”
ซุ่มเสียงที่ราบเรียบยังไม่ทันจางหาย ลูเยียก็ก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังประตูทางเข้าเทือกเขาพันมังกรอย่างสงบ ท่าทางอันแข็งกร้าวเช่นนี้ยั่วยุให้ผู้คนทั้งหมดของราชวงศ์เชียงมีสีหน้าหม่นหมองโกรธเกรี้ยวอย่างยากจะทนได้
เจ้าลูเยียคนนี้ช่างเป็นคนไร้ข้อห้ามไร้ความยำเกรงโดยแท้
เพียงตัวคนเดียวกลับทำราวกับพวกเขาไม่มีตัวตน คิดจ
