ามราตรีที่ถูกม่านฝนปกคลุมบัดนี้เหนือวังหลวงกลับมีแสงเพลิงพุ่งทะยานเสียดฟ้าสว่างจ้าดุจวันใหม่!
ค่ายกลเปลวเพลิงลี้ลับจือเวย! มีคนบุกเข้าไปในวังหลวงหรือ?
เชียงปอฉวีและคนอื่นๆ ต่างเบิกตากว้าง หัวใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
“เรื่องราวใหญ่โตเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมานานหลายปี เหตุใดจึงมาเกิดขึ้นในคืนนี้?”
“ลูเยีย! ต้องเป็นลูเยียแน่ๆ!”
เว่ยอวี่ซิวกรีดร้อง “เขาจงใจทิ้งป้ายคำสั่งนี้ไว้ที่ข้าก็เพื่อล่อให้ท่านใต้เท้าพาคนมาที่นี่ ขณะที่เขาจะฉวยโอกาสนี้บุกเข้าวังหลวง!”
ลูเยีย?
สีหน้าของเชียงปอฉวีเปลี่ยนไปมา
เมื่อนึกถึงเรื่องประหลาดและผิดปกติต่างๆ ที่เกิดขึ้นวันนี้ เชียงปอฉวีก็พลันเข้าใจแจ่มแจ้ง
ลูเยียแสร้งตายที่สำนักศึกษาต้าเฉียนอย่างชัดเจน!
เพื่อที่จะทำให้ตัวเองประมาทและถอนการวางกำลังที่กระจายอยู่ทั่วเมือง
และสิ่งที่เว่ยอวี่ซิวพูดไม่ผิด ลูเยียทิ้งป้ายคำสั่งไว้ที่นี่ก็ย่อมเป็นเพื่อล่อเสือออกจากถ้ำ!
“เจ้าลูเยียช่างกล้าหาญจนบุกเข้าวังหลวงตอนที่จังหวะเหมาะเสียจริง!”
เชียงปอฉวีพึมพำ “ข้าชีวิตอยู่มาจนป่านนี้เจอคนอำมหิตมาก็มากแต่ยังไม่เคยเจอใครขวัญกล้าเท่าเจ้ามาก่อนเลย!”
วังหลวงเป็นสถานที่ที่มีการรักษาความปลอดภัยหนาแน่นเพียงใด
เพียงแค่ค่ายกลเปลวเพลิงลี้ลับจือเวยเพียงอย่างเดียวก็สามารถสังหารบรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ได้!
การที่ลูเยียไปครั้งนี้มันต่างอะไรกับการไปหาความตาย?
เชียงปอฉวีก้มหน้ามองไปที่เว่ยอวี่ซิ
